Allemaal aan de Bikram Yoga

Gereden op: zaterdag 5 juli 2014
Afstand: 174 kilometer
Coureurs: De Zwarte van Brakel, De Handelaar, Casa viejo, Sander, Elleke, Niels Spoorbiels, Arie

Het was van tevoren al duidelijk. Dit werd een fantastische week. 7 mannen en 1 vrouw reisden eind juni naar Auris en Oisans. Lex, Elleke, Sierdjan, Niels, Richard, Harry, Arie en Sander verbleven in een huis in het gehucht La Ville, Auris en Oisans. Nu had zowat iedereen problemen met het navigeren, want zoals het Fransozen betaamt, had men bedacht een ander gehucht in de streek, nog geen 4 kilometer verderop, ook La Ville te noemen. Dit leverde Richard en mij een levendig gesprek met de Burgemeester van de bewuste commune. Zij deed tevergeefse pogingen om ons uit te leggen waar we wel heen moesten. Tekenend. Jullie kunnen al mijn verslagen erop nalezen. Ik foeter op Franstaligen, ik kan het niet laten. Het kan zomaar zo zijn dat die Fransen zelfs in dit verslag nog een keer over de knie moeten. Laat me maar gewoon.

YOGA2

Deels op goed geluk, deels op wijsheid kwamen we dan uiteindelijk toch aan bij het juiste huisje. Het huisje had niet echt een adres. Dat was ook niet nodig, want als er maar 3 huisjes zijn, is de kans groot dat je op de juiste plek terecht komt.

Richard en ik kwamen als eerste aan bij het huisje. Dit bleek een superhuis te zijn: prachtig uitzicht over Les Deux Alpes en het dal waar de Marmotte-renners doorheen rijden op weg naar de Alpe. Bovendien was het van alle gemakken voorzien: stoelen, tafels een keuken, bedden en een grote tuin.

IMG_4076

Een voordeel (voordeel?) was ook dat, om bij het huis te komen, hoe dan ook 600 hoogtemeters moesten worden overwonnen. Dit kon op twee manieren: of een helse 10-12% klim van 3,5 kilometer, of een iets minder helse klim, maar dan wel over een geitenpaadje langs de afgrond vanaf La Garde op de Alpe d’Huez. Een mooi vooruitzicht zo na een training J.

Iedereen deed de Trophee d’Oisans, behalve Sander en Sierdjan. Telkens als er een onderdeel van de Trophee d’Oisans was, ging het heel hard regenen. Pech, maar dat hinderde de dame en heren niet. De Vaujany werd ‘gewonnen’ door Lex, die in zijn trance voorbij schoot aan de luid schreeuwende Sierdjan en Sander, zonder ons op te merken. Elleke werd tweede bij de dames.

Sierdjan en Sander reden hun traininkjes. Sierdjan had prima mee kunnen doen, zijn vorm was al aardig aanwezig. Een volgende keer dan maar!

————————————————————————————————————————————–

Waar Bikram Yoga goed voor is

Het is er met name op gericht om de gezondheid te bevorderen. Door middel van deze yoga oefeningen verminder je stress en wordt je soepeler. Ook kun je je beter concentreren, omdat je je hoofd leeg maakt tijdens de oefeningen. Hierdoor kun je gemakkelijker verbanden leggen en ben je alerter. Daarbij krijg je door de Yoga oefeningen meer spierkracht. Doordat de Bikram Yoga les plaats vindt in een verwarmde ruimte, zorgt dit ervoor dat de bloedsomloop gestimuleerd wordt. Dit heeft als voordeel dat blessures op deze manier voorkomen of soms juist verholpen kunnen worden. Het tweede voordeel van een Yoga les volgen in een verwarmde ruimte, is dat er door een toename van de bloedsomloop meer zuurstof in het bloed opgenomen kan worden. Topsporters maken ook gebruik van het sporten in een verwarmde ruimte ook om het opnemen van meer zuurstof te stimuleren.

www.happywithyoga.com

——————————————————————————————————————————–

We hadden afgesproken dat Richard, Sierdjan en ik zouden staan op 1 bepaald punt met droge kleren en eten en drinken. Echter, op deze dag werd weer een hoofdstuk geschreven in het boek ‘Groepsfalen’. HBH-ers uit de jaren ‘90 hadden ons nog recht in ons gezicht uitgelachen. Ten eerste hadden we verkeerd uitgerekend hoe laat we op het afspreekpunt moesten staan. Ten tweede zijn we de tas vergeten (waarna Sander met 140km/h naar Bourg d’Oisans reed om voeding te kopen, hetgeen niet nodig bleek te zijn, omdat ze toch al voorbij gereden waren). Gedesillusioneerd reden de heren naar een punt verderop in het parcours. Dat is ze wel gelukt, ook was nog niet iedereen daar al voorbij gereden.

Arie was ook nog langsgekomen om de Vaujany te fietsen. Schijnbaar onbewogen gaf hij aan dat het allemaal wel prima ging. Alles gaat wel prima bij Arie, niets brengt hem van de wijs. De volgende ochtend was hij alweer vertrokken naar de helikoptersimulator in Marseille.

Die avond speelden we een schier eindeloos potje Catan, dronken van de Kronenbourg. Eigenlijk had Harry al gewonnen, toen Lex een plan bedacht: Dit vertraagde het spel met nog eens 6 uren, waardoor we uiteindelijk net voor het licht werd in bed lagen.

De Prix des Rousses was al een even grote hel als de Vaujany. Koude en regen teisterden het gedecimeerde peloton. Elleke werd wederom tweede (!). Sierdjan en Sander hadden geleerd van het belachelijke groepsfalen. Zij stonden op de Alpe met bidons en konden de renners voorzien van de nodige moraal. Richard reed Niels voorbij op de laatste klim, maar Richard’s ketting gleed eraf, waarna Niels als eerste over de finish bolde. Prachtige tijden. Niels reed het HBH- record op de Alpe d’Huez aan flarden met 6 seconden (55 minuten, het vorige record was van Sander). Potverdorie niet slecht!

IMG_4091

’s Avonds keken we WK voetbal. Dat wil zeggen: als dat lukte. De Franse TV had de rechten verkocht aan een 1 of andere sjeik in Arabië, waardoor heel Frankrijk in opstand is gekomen. Het was tot 2 uur voor de wedstrijd niet echt mogelijk om te voorzien of de wedstrijd wel of niet op de kabel- tv zou verschijnen. Net als elk jaar in Frankrijk kregen die @%^$- Fransen er weer van langs. Wat kunnen ze eigenlijk wel?

De Franse commentatoren spraken tot vermaak van de toehoorders over ‘Schweinsetigeruuuuh’ en ‘C’est une Cornereeeuuuh’. Je had erbij geweest moeten zijn.

Ook hadden we met een inferieure beeldbuis te maken.  Samen ontwikkelden we een techniek die ervoor zorgde dat het lukte om tv te kijken, maar als er een vlieg in de buurt van de TV vloog, was het beeld verdwenen. Wel een aardige extra dimensie aan het voetbalkijken, dat dan weer wel.

De Koers

De week ervoor was Spielerei, het echte werk moest nog beginnen.

Eigenlijk begon de Marmotte de avond van tevoren al, nee de dag ervoor. Harry reed in zijn eentje de mi- marmotte en heeft zichzelf totaal naar de kloten gereden. Slecht weer, kou, tegenwind, alleen fietsen. Respect!  Als je dat kunt, kun je de Marmotte ook rijden. Je kunt het Harry.

Die avond was het duidelijk dat iedereen ietwat gespannen was (Lex: ‘Ik ben een beetje gespannen’): iedereen dronk paniekwijntjes, sorteerde andermaal de kleding voor de volgende ochtend. Nerveus stak iedereen bij elkaar het licht op om te kijken of de 1 niet beter was voorbereid dan de ander. Op het laatst werden er nog paniekstaafjes met magnesium uitgereikt, hoort bij het koersdirecteurschap.

De volgende ochtend stonden we rond 5:00 op om op tijd bij de start te staan.  Pasta van de vorige avond, brinta, havermout, alles werd verslonden en weggestouwd. Van tevoren werd voorspeld dat eenieder op 24 minuten van elkaar zouden eindigen. De hele week bleken we gigantisch aan elkaar gewaagd, dus waarom niet?

De weersomstandigheden waren perfect. 23-24 graden, zonnetje, wolkje. ’s Ochtends niet te warm, dus de beklimming van de Glandon kregen we gratis. De meesten startten met 1 volle bidon, want ervaring leert dat je meestal met 1 volle bidon boven komt. Richard en Sander startten vooraan de laatste groep. Deze reed totaal niet door, tot frustratie van Richard en Sander die zelfs delen op kop hebben gestampt van het 5000 man tellende peloton. De theorie dat het goed is om vooraan te starten, ging vandaag niet op: men reed 29 km/h om de kop niet te hoeven overnemen. Aan het einde van de Glandon reed Richard, Sander voorbij. Richard kon het zelf niet geloven: ‘gaat het wel goed Sander?’ Toen nog wel. Man, wat ging hij hard! Waar kwam dat vandaan?

IMG_4126

Niels bleek later heel dichtbij te zijn. De klimtijden op de Glandon waren bijna identiek. Iedereen reed de Glandon in ongeveer 1 uur 48 minuten. Na de mat was Richard uitgebreid aan het ontbijten, waar Sander snel zijn bidon vulde en er vandoor ging. Op de Telegraphe reed Richard, Sander weer voorbij. Sander kreeg hier last van zijn rug en leek stil te staan. Zitten, staan om rug te rekken, zitten staan. Het was een diepe, doffe hel tot de top van de Galibier. Richard ging twee keer zo hard (als de rest van het veld). Stoomtrein Richard posteerde zich aan de linkerkant van het veld en reed iedereen voorbij. Sander reed Richard voor de derde maal voorbij bij de post in Valloire. Richard was namelijk bezig met zijn lunch en wachtte tot zijn bestelling werd gebracht. Wat een rust heeft die man. Helpt Bikram Yoga daar ook mee? Sander werd even later weer voorbij gestevend door Richard om hem daarna pas weer bij de finish tegen te komen. Richard was nog in staat om Sander een ibuprofin te geven welke pas resultaat opleverde bij de start van de Alpe. Sander schreeuwde: ga ervan door, je gaat een tijd neerzetten! En weg was Richard.

Lex heeft een deel van de Marmotte met een Marmotte in zijn wiel gereden. Zijn achterwiel functioneerde niet naar behoren, iets met de lagers. Dit komt waarschijnlijk doordat ze veel in de regen hebben gefietst, waardoor de lagers zijn uitgedroogd. We zullen nooit weten of hem dit tijd gekost heeft. Maar zijn tijd was hoe dan ook goed!

Elleke heeft weer fenomenaal gepresteerd. Elleke werd 4e bij de dames, wat werkelijk ongelooflijk goed is in deze koers. Nog 1 jaar progressie (of gewoon vederlichte wielen kopen) en het podium is in zicht!

Niels won dit jaar het kiloknallerklassement. Met bijna 90 kilo reed hij 8:07 (incl. afdaling Glandon). Ik denk dat er werkelijk weinig zijn die hem dat kunnen navertellen. Niels is gebouwd voor de polderwegen, wind tegen en wattage leveren.

Richard was fenomenaal. Zijn tijd verbaasde eenieder. Wat een belachelijke VO2MAX, karakter, 12 kilo afvallen gecombineerd met goed trainen al kan opleveren!

Tijden:

  • Richard: 7:22:25
  • Elleke: 7:32:18
  • Lex: 7:36:13
  • Sander: 7:37:12
  • Niels: 7:39:39

We reden dus inderdaad binnen 24 minuten van elkaar, sterker nog, we reden binnen 17 minuten van elkaar.

Die avond genoten we na op het terras in Bourg. We keken voetbal bij een schrale PMU, die door ons hun jaaromzet heeft verdubbeld. De beelden van de wedstrijd van Oranje kwamen bij ons 1 seconde eerder binnen dan het overvolle oranjeterras van de buren. Zeker bij penaltyreeksen is dat een pré. En penalties werden het. Nederland won verdiend de penaltyreeks tegen Costa Rica. Daar moet 99% Dirk hebben gezeten toen wij deze wedstrijd keken. Doet hij volgend jaar mee om de prijzen?

Dit jaar zei Richard bij alles wat ik deed: wat jij doet, doe ik ook. Volgend jaar gaan we het anders aanpakken: ik ga aan de Bikram Yoga.

 

Volg nu de discussie op het HBH forum