De Hel van de Goudsberg

Gereden op: zaterdag 18 januari 2014
Afstand: 75 kilometer
Coureurs: De Zwarte van Brakel, De Handelaar

De modder zuigt aan mijn banden en bij iedere bocht is het glibberen geblazen op de dikke 29-er banden. Er zit weinig tempo in, 16 km op het vlakke. De cyclecrossers zijn duidelijk in het voordeel vandaag en flitsen me massaal voorbij. Terwijl ik Lex in de verte tussen de bomen zie verdwijnen, kijk ik nog even op de hartslagmeter. 171 slagen per minuut, het staat er echt. Nog dik 35 kilometer, dus rustig uitademen en licht blijven trappen. Bij de verzorgingspost staat Lex me op te wachten. Na 50 kilometer ploeteren en glibberen door de modder voelen de benen zwaar, maar we zijn nog fris genoeg om dit nog 25 kilometer vol te houden. Denken we. Wat we nog niet weten, is dat het ergste nog moet komen. Toch hadden we dit kunnen en moeten weten. Deze koers heet de Goudsberghel en hij wacht nog op ons, die Goudsberg.  Een koers die hel heet, ik heb de neiging het niet serieus te nemen. Er is maar één hel, die van het noorden en mocht ik me daar aan wagen dan zal ik mij hierop grondig en serieus voorbereiden.

De echte hel!

De echte hel!

De Goudsberghel in Ede? Kan niet veel voorstellen. Dus na een voorbereiding die bestaat uit kroegavond, met Maredsous en sigaretten, 5 uurtjes slaap en een karig ontbijtje, melden Lex en ik ons op de valreep aan de start in Ede. Na 5 kilometer asfalt moeten we kiezen: 50 km linksaf, 75 km rechtsaf. Moet kunnen toch? roept Lex terwijl hij rechtsaf slaat. Het kon, maar vraag niet hoe.

De parcoursbouwer van de Goudsberghel is ongetwijfeld klassiek geschoold en liet zich inspireren door de mythologische figuur Sisyphus. Die moest tot in  de eeuwigheid  een rotsblok een heuvel opduwen. En steeds rolde het kreng weer naar beneden. Precies zo was het circuit over de Goudsberg. Eindeloos draaien keren en dan weer klimmen en klimmen en klimmen. Bij velen brak de moraal, bij een enkeling de ketting. Gewapend met een kettingpons konden de barmhartige HBH-ers dat laatste euvel verhelpen, maar voor de gebroken moraal was geen remedie. Na de hel van de Goudsberg wachten nog eens 15 zuigende modderkilometers en 6 kilometer asfalt.

Volkomen kapot en veel later dan gepland keren we huiswaarts. Wanneer heb ik voor het laatst zo afgezien? Ff denken.. Dat moet tijdens de Hel van de Heuvelrug zijn geweest.. Ook zo’n koers waarvan ik dacht. 250 kilometer is ver, maar in Nederland kan dat nooit veel voorstellen… Kortom, de moraal van dit verhaal: Als een organisator zijn koers Hel noemt, dan bedoelt hij ook de Hel.

Deze foto is uit 2013. Maar Lex zag er na afloop van de Goudsberghel net zo gaar uit.

Deze foto is uit 2013. Maar Lex zag er na afloop van de Goudsberghel net zo gaar uit.

De Hel van de Goudsberg schrijft geschiedenis. Het is de eerste MTB koers die wordt genomineerd voor een ster in het HtH klassement. Want een hel was het.

Volg nu de discussie op het HBH forum