De Marmotton en het finishverslag van de Marmotte

Gereden op: vrijdag 4 juli 2014
Afstand: 155 kilometer
Coureurs: De Handelaar

IMG_4102

De Marmotton a.k.a De Harry is de Marmotte zonder de Alpe d’Huez. Marmotte-rijders die niet om 18.00 aan de voet van de Alpe zijn, krijgen deze troostprijs. Niels gooide deze “prijs“ bij zijn eerste Marmotte-poging meteen in de prullenbak. Terecht!

Toch ga ik ervoor! Op de vrijdag voor de Marmotte de Marmotton, op de zaterdag van de Marmotte de Alpe. Deze 2-daagse Marmotte, ook wel mini-Marmotte genoemd, lijkt me een mooie uitdaging en testcase: Zou ik ooit de Marmotte kunnen rijden?

Woensdag

Ik kom aan in het huisje in Auris. Niels laat mij het adembenemende uitzicht zien vanuit de tuin over de vallei. In de diepte zie je de weg van La Grave naar Le Bourg d’ Oisans liggen. Om ons heen zijn bergen, prachtig! De sfeer in het huisje is bijzonder ontspannen. Catan en bier, Elleke wint. IMG_4126

Donderdag

Ik besluit om een testritje te doen. Dat betekent in dit gebied de Col d’ Ornon. Die gaat op zich lekker, maar de hartslag gaat overal naar toe, behalve naar het omslagpunt. En dan vooral erboven en niet er onder. Als dat maar goed gaat morgen.. De weg terug naar het huisje gaat deels over de Alpe. Bij La Grave naar rechts. Mooi om te rijden, maar het gaat niet makkelijk. “s Avonds is er BBQ en wordt er nog wat aan de fietsen van Richard en Elleke gesleuteld. De sfeer is uitbundig. Na iets te veel rode wijn ga ik er vroeg in. Ze verwachten onweer morgenmiddag en dan wil ik niet aan de klim van de Galibier bezig zijn.

Vrijdag

Ik sta om 6 uur op, rijd om 6.45 naar het parcours en om 6.56 precies begin ik aan mijn rondje. Het is nog frisjes, maar dat is wel prettig. Ik heb me goed voorbereid. Ik heb de route thuis op Google Street View bekeken en heb een tijdschema gemaakt. De Glandon is pittig, maar het gaat goed. Ik heb de hartslag onder controle en bereik volgens plan na twee uurtjes trappen de top. Om 10.00 uur begin ik aan de afdaling. In het dal wacht een flinke tegenvaller. Ik wist dat het in het Mauriënne dal kan waaien, maar dit is geen waaien meer, dit is stormen en de storm staat pal tegen. Dag schema en vooral dag rustig aan naar de Telegraphe. Na een uur en 16 minuten (Op Strava positie 4186 van de 4289)  bereik ik behoorlijk vermoeid Saint Michel de Mauriënne. IMG_4065

Op de Telegraphe ontmoet ik al snel een volgende tegenslag: Kramp! Nu al?! Er zit niets anders op dan het tempo nog verder terug te schroeven, af en toe te pauzeren en heel voorzichtig verder te gaan. Het enige voordeel hiervan is dat de hartslag ruim onder het omslagpunt blijft. Na 1.16 bereik ik de top. Het schema kan ik vergeten, dit is zelfs voor mij, als niet klimmer, een beschamende prestatie. (kijk zelf maar op Strava) Maar goed, ik ben boven en opgeven is nu geen optie meer. Na een lange stop bij de bron in Valloire begin ik aan de laatste klim van de dag, De Galibier. Van de Galibier weet ik niet zoveel. De klim schijnt pas te beginnen als je ergens rechtsaf over een bruggetje moet, heeft Richard me verteld. Hij is zwaarder dan de Ventoux, volgens sommigen. (dat is niet waar, de Ventoux is imo veel zwaarder dan de Telegraphe-Galibier, maar met kramp in beide benen is elke col van de buitencategorie zwaar)

Ruim voor dat bruggetje moet ik er regelmatig af met kramp. De verleiding om mijn duim op te steken naar de vele auto’s (met fietsendragers!) die passeren is groot. Dit is niet leuk meer. Wat me weerhoudt is dat ene sms-je van Richard: “ We staan op je te wachten bij een restaurant op 1 kilometer van de top. “ Afstappen is geen optie meer, wat voor voorbeeld zou dat zijn, een dag voor de Marmotte?

De cadans is inmiddels gezakt naar 45.. Net als Camiel een 30 monteren, het zou verstandig geweest zijn. Dan zou ik net wat meer op souplesse kunnen rijden en dan zou ik ook die kramp… Als en zou, het telt niet in de sport. Eindelijk bereik ik dat ***bruggetje, het blijkt hier Plan Lachat te heten. Weer kramp. Na een lange stop ga ik verder. Een bekende blauwe Toyota komt me toeterend tegemoet. Elleke rijdt, Lex en Niels zijn passagiers. Ze geven me cola en praten me moed in. De Galibier is opeens veel minder zwaar dan ik had gevreesd. Alleen die kramp. Na een lange, langzame klim bereik eindelijk het restaurant. Daar  zijn ook Sierd-Jan, Sander en Richard. Gelukkig heeft Richard nog iets tegen de kramp. Na een kleine 2 ½ uur na mijn vertrek bij de bron in Valloire bereik ik de top. Te moe voor euforie, maar wel blij. En trots! Dit is het zwaarste wat ik ooit op een fiets heb gedaan. Twee jaar geleden kon ik niet verder na beklimming vier van de Alpe d’Huzes, vandaag zat ik veel meer stuk, maar ik kon wel blijven fietsen.

In de afdaling word ik door de storm zowat van mijn fiets geblazen. Om 17.09, na 10 uur en 13 minuten dus, kom ik aan bij de auto en kan het verwerken beginnen. Zou ik de Marmotte kunnen rijden? Als ik vandaag in het laatste startvak zou hebben gestaan, kom ik 3 minuten te kort om nog de Alpe op te mogen. Met mijn verkrampte benen zou ik die niet meer op zijn gekomen. Toch ben ik optimistisch. Ik heb me niet specifiek voorbereid op deze tocht en ik heb solo gereden met storm tegen. Die kramp, daar zijn middeltjes voor en een lichter verzet gaat daarbij ook helpen. Dan zijn er ook minder pauzes nodig en die pauzes hadden zeker ook korter gekund. En als ik de tijd kan vinden om een week te acclimatiseren en in te rijden in de Alpen, dan zou dat ook enorm schelen. Als je ooit de Marmotte overweegt, is dat mijn gouden tip. Kortom, het moet zeker kunnen, maar of ik het wil/leuk vind? Ik denk dat ik die tweedaagse variant aantrekkelijker vind, maar vraag het me later nog maar eens.. Hier vind je de data van deze rit.

In het huisje is de sfeer anders. Gespannen, nerveus. Sander gaat vroeg naar bed, Elleke klaagt over hoofdpijn, Lex is zwijgzaam. Met een select gezelschap kijken we naar de beste wedstrijd van het WK: Colombia-Brazillie. Richard maakt nog een legendarische opmerking voordat David Luis zijn vrije trap neemt. Dan gaat iedereen slapen…

Zaterdag

Ik hoor ze niet eens vertrekken. Om 12.00 vertrekken Sierd-Jan en ik naar Le Bourg d’Oisans. Ik rijd met de rugzak met slippers en jasjes naar boven, Sierd-Jan zet eerst een mooie tijd neer (de snelste HBH-tijd van de dag) en installeert zich dan in La Grave. La Grave is het eerste dorpje dat je na het steilste stuk van de Alpe bereikt.

Hij smst als er een HBH-er passeert. Nerveus sta ik bij de rotonde vlak voor de finish. IMG_4081

13.50.. Eindelijk  trilt mijn telefoon. Elleke is als eerste HBH-er gepasseerd, ze ziet er nog goed uit volgens Sierd-Jan. Ik ga rekenen en becijfer dan ze dan tussen de 40 en 60 minuten hier moet zijn.

14.00… Ook Lex passeert La Grave. De rest is een uur later gestart, dus die verwachten we nog niet. Misschien Sander? Inderdaad! Sander komt als eerste van de drie door in La Grave, maar maakt volgens Sierd-Jan een vermoeide indruk.

14.45.. Ik begin hem wat te knijpen, waar blijft Elleke? Er verstrijken 45 minuten na haar doorkomst in La Grave, 50, 55, 60, 70.. Dat kan toch niet?

15.10.. Maar daar is ze dan! Als eerste HBH-er aan de meet! Ik loop naar haar toe. Ze is blij en vertelt dat ze de man met de hamer heeft ontmoet en zelfs van de fiets moest. Het is haar niet aan te zien, ze oogt nog fris. IMG_4091

Terug bij onze hang-out bij de rotonde krijg ik het bericht dat ook Niels La Grave is gepasseerd. Het wachten is nu op Richard. Lex komt aangelopen, hij is blijkbaar vlak achter Elleke gefinished.

Het wachten is nu op de finish van Sander en de doorkomst van Richard in La Grave.

15.40..  Het duurt lang, ik weet het schema voor goud niet uit mijn hoofd. Hij zei dat hij om half 5 wilde finishen en als hij dat wil halen, mag hij nu wel eens bij Sierd-Jan zijn. Lex en Elleke deden meer dan een uur over dat stuk en ook Sander zie ik niet. Zou het dan toch niet lukken, na al die kilo’s afvallen? Dan zie ik Sander naar de rotonde rijden, maar Sander heeft toch geen zwarte helm? En geen bril? Het is Richard! Opgelucht app ik het thuisfront en loop ik hem tegemoet, Hij zit helemaal stuk, maar heeft zijn missie volbracht. Goud! En verreweg de snelste HBH-er van de dag! Ongelooflijk! Bikram-Yoga, spinnen en elke zaterdag een 100 kilometer in D1. Dat is het recept mensen, onthoudt dat goed! Dan rijd je ook op een alu frame met aksiums de stenen uit de straat.

IMG_4092

Sander en Niels finishen ruim 20 minuten na Richard, kort achter elkaar. De hele ploeg zit binnen 25 minuten van elkaar. Dik en dik goud! Hoe groot die prestatie eigenlijk is, dringt pas tot me door als we half zes aan de afdaling willen beginnen. Het lukt bijna niet om over te steken. Een onafgebroken stroom Marmotters kruipt rijen dik de Alpe op. Ook tijdens de afdaling komt een onafgebroken stroom van renners ons tegemoet. En als ik om zes uur in de auto zit, kom ik een lint tegen met honderden renners die het dus net niet gehaald hebben. Daar zou ik net voor hebben gereden.. Dan zou ik om 8 uur op de Alpe hebben gestaan. En de rest zou dus dik 4 ½ op mij hebben moeten wachten…

’s Avonds is de sfeer uitgelaten. We kijken Nederland-Costa Rica op een terras in Le Bourg d Óisans. We hebben het beste tafeltje en ons beeld is 10 seconden eerder dan die van de Nederlandse Pizzeria ernaast. De wedstrijd is niet best, maar de uitslag maakt alles goed. Op Elleke en Niels na, die niet toevallig de volgende dag de beste tijd rijden op de Grimpe de l’ Alpe duiken we om 2 uur katjelam ons nest in.

Volg nu de discussie op het HBH forum