De Route door Memory Lane.

Gereden op: zondag 14 september 2014
Afstand: 12 kilometer
Coureurs: De Handelaar

Ik weet niet meer wie er mee was begonnen, met De Route. Of wie het parcours had bedacht. Het zal Geert-Jan zijn geweest. Ik reed hem vaak op mijn Motobecane, in 1985. Meestal reed ik tussen de 21 en 23 minuten. Daar zou ik vandaag ook voor tekenen. Marcel was sterker en had lang het record in handen: 20.32. Maar mijn Motobecane was weer iets beter dan zijn Batavus. Op een windstille zomeravond zette ik de ijzersterke tijd van 20.24 neer. Marcel leende daarop de gloednieuwe Koga Miyata van Theo en klokte 19.43. Toen Theo weigerde om ook mij een kans op zijn fiets te gunnen, brak de moraal. Kort daarna crashte ook de Motobecane en werd het winter.. Nooit meer reed ik De Route, tot vandaag. Aan het materiaal zal het vandaag niet liggen. The difference between men and boys is the price of their toys. Mijn Canyon is veel beter dan de Motobecane, met zijn stalen frame, 2 keer 5 versnellingen en Wolber bandjes die ik oppompte met een gewone fietspomp met houten plankje. Ook de Koga van Theo en zelfs de Look waarop Berhard Hinault in 1985 zijn vijfde tour won, kunnen niet tippen aan mijn carbon racer.  

Klaar voor de start!

Klaar voor de start!

Vanaf de spoorbomen bij Tynaarlo gaat het lichtjes naar beneden over de Hunebedstraat. Zeker 40 moet je hier rijden, Marcel zei dat hij hier zelfs 45 reed. Hoe goed waren die kilometertellers in de jaren 80 eigenlijk? Ging ik echt zo hard, of waren die dingen zo slecht? Ik hoop met terugwerkende kracht op het laatste, want harder dan 40 geeft mijn digitale tellertje vandaag niet aan. Na het bruggetje over het Zeegser Loopje neem ik de haakse bocht naar rechts, het smalle fietspad op. Hier begint het bochtige gedeelte over smalle fietspaden. In totaal  tien haakse bochten, dus steeds remmen en weer aanzetten. Hier ben ik zeker in het nadeel, op mijn 17-jarige zelf. Mijn duurvermogen is dik in orde, maar mijn explosiviteit was toen beter. Die keeperstrainingen zorgden daar wel voor. Mijn duurvermogen is geen voordeel vandaag, de hartslag ligt ruim boven het omslagpunt. Het is rammen, verzuren en doorbijten. Er is behalve het materiaal, nog wel een ander voordeel op mijn 17 jarige zelf.  Geïnspireerd door de grote Hinault reed ik toen De Route op het zwaarste verzet dat ik had, dat zal 53-12 zijn geweest. Bij tegenwind en bij aanzetten schakelde ik naar de 14. Vandaag volg ik de school van Lance en ga voor een trapfrequentie van 90 of meer, wat betekent dat ik veel lichter dan toen (50-16 en 50-17) zal rijden. In theorie kan ik hierdoor een hoge snelheid langer volhouden en kost het optrekken minder kracht.

Op de smalle asfaltweg door Oudemolen heb ik geluk, meer dan eens verhinderde een landbouwvoertuig hier een scherpe tijd. Dan linksaf de brede Oudemolenseweg op en op naar Gasteren. Hier moet je snelheid maken en doorbijten. Bij Gasteren een scherpe  bocht naar links, weer een fietspad op. Geen noemenswaardige bochten meer nu.  Voor mij is 12 kilometer nu heel kort. Vroeger had ik die 12 kilometer veel meer in de benen, want die afstand fietste ik elke dag heen en ook weer terug naar school. En als ik op de Motobecane stapte, dan was dat voor korte felle ritjes van hooguit een uur met een kruissnelheid van 35 kilometer per uur of harder. Maar nogmaals, hoe betrouwbaar waren die kilometertellers in de jaren 80, met zo’n wieltje op de voorband? Het fietspad gaat lichtjes omhoog naar de Borgweg. Nu doortrappen, door de verzuring heen. Linksaf, uitkijken voor auto’s. Dan nog een kilometer alles geven op weg naar de finish: het witte viaductje onder de N34. Ik ben allang blij dat ik mijn snelheid vast kan houden, versnellen lukt niet meer. Zou ik bijna dertig jaar later, nog in de buurt kunnen komen van de tijden van toen? Ik heb alles gegeven, het was vrijwel windstil, er was nauwelijks verkeer en ik heb onderweg hooguit een paar seconden in de bochten laten liggen. Kortom, vandaag kon ik niet veel harder dan dit.

uitgewoond aan de meet

uitgewoond aan de meet

De tijdmeting van De Route telde alleen officieel als die door tweede persoon, meestal Geert-Jan, werd gedaan. Hij fietste dan binnendoor naar het viaduct. Het kwam wel eens voor dat er discussie ontstond over de tijd. Zo herinner ik me een keer dat ik mijzelf eens bijna 20 seconden sneller had geklokt dan Geert-Jan. Hoe goed waren die horloges eigenlijk, in de jaren 80? Vandaag heb ik iets beters: STRAVA! Objectiever kan niet. Dus Marcel, Roelof, Theo, Geert -Jan, Jurjen, Johan, Gerard.. Als jullie nog een beetje kunnen fietsen, KOM maar op!  http://www.strava.com/segments/8135496

Volg nu de discussie op het HBH forum