Een week van heb ik Giao daar! – Probeer daar maar eens overheen te komen! 32ste editie van de Maratona dles Dolimites.

Gereden op: zondag 1 juli 2018
Afstand: 4200hm met ook Jul, Jelle, Rene en Remmelt (supporter Ger) , 138 kilometer
Coureurs: De Germaan, Casa viejo, Sander, Elleke, Marjolein, PB, De Soigneur, Niels Spoorbiels

Unknown

In het begin van de week wisten we nog niet wat de paksoi (Passo Pardoi), de campagnolo (Passo Compolongo) en de stella (Passo di Sella) inhielden maar gedurende deze week in de Dolomieten zou daar snel verandering in komen. Al maanden stond de datum van 1 juli rood onderstreept in de agenda’s van de verschillende coureurs. De lengte van de koers viel wel mee met haar 138 kilometers…. maar de gedachte aan het aantal hoogtemeters (4200) deed menig Hbh-er regelmatig kippenvel krijgen in de aanloop naar deze datum.

Helaas moest AG de koers laten gaan vanwege een onrustig thuisfront maar zij liet wel haar beste paard van stal afreizen naar noordelijk Italie; Remmelt. Debutant in spe Roeland ten Holder moest afzeggen vanwege heupproblemen. Echter, de resterende equipe, mijzelf uitgezonderd, verkeerde in goede conditie bij aanvang van de week voorafgaand aan de koers. De HBH afvaardiging bestond uit Snelleke (fietsend vanuit Oostenrijk-fit), Rico (Bikram fit), Rene (fysiek zeker fit) , Marjolein (WTC fit) , Lex (Barcelona fit), Irvin (werkloos fit, Dirk (nog altijd 99% fit), Jelle (1/4 triathlon fit), Julliet (aspirant fit), Niels (ooit niet fit?) Remmelt (jonge vader fit), PB (gewoon goed getraind fit) en Joris (aanvankelijk natte krant fit)
Op 25 Juni werden we hartelijk ontvangen in Pension Rung. Het schitterende, tegen een berg aangelegen hotel was door een grote tuin omgeven met een groot grasveld en tal van plekken om de beentjes hoog te leggen – dit werd dus onze thuishaven voor de komende week! Het pension beschikte over zeer nette kamers en een zeer vriendelijke gastvrouw die met haar zoon probeerde het ons elke dag naar de zin te maken. In de ochtend met een heerlijk – “all you can eat”- ontbijt en ’s avonds telkens een driegangen diner. Het was niet moeilijk om te wennen aan deze luxe zo voor en na de dagelijkse verken- en trainingsrondjes. Direct naast de entree vond men ook nog eens een bar met met gezellig-ingericht-huiskamerachtig-cafe waar de alcoholische dranken rijkelijk zouden vloeien – in een, als best te omschrijven – familiaire sfeer. Zoonlief was immer in een goede stemming en bereidwillig nog een paar Heffeweize bij te zetten. In de avond werd steevast het WK voetbal gevolgd met Lex als gangmaker. Rico deed veel voorspellingen, soms goede. Ook Jul was erg fanatiek, ze deed mee aan een poule waarbij tijdens het eten ook de standen werden gevolgd. PB was zelden afwezig.

sportograf-129643976

In de eerste dagen werden de Dolomieten naar hartenlust verkend. Elleke, Lex en Jelle hadden een dag eerder al de Monnsee marathon gereden, grotendeels in de regen. Elleke was nog onderweg met de fiets vanuit Oostenrijk om zich halverwege de week bij ons te voegen.
Ter verkenning werd op de eerste dag de Sella-ronde en groupe gereden zonder Jelle (benen nog omhoog) en Joris (nog onder invloed van een virus).
Deze niet kinderachtige ronde omvatte de eerste 55km van de dolomieten koers. Achtereenvolgens werden de Passo Compolongo (5,8 km tegen gemiddeld 6.1%) , De Passo Pordoi (9.2km tegen 6.9%), en de passo di Sella (5,5km tegen 7.9%) bedwongen om vervolgens via de passo di Gardena af te dalen naar Corvara – de finishplaats van de koers. Het was naar verluid een redelijk ontspannen tocht waarbij na de klimmetjes werd gewacht en er uitgebreid werd geluncht bovenaan de “Paksoi”. Marjolein bestelde er een appelsap die maar maar niet kwam (of heb je hem nog gekregen Marjolein?) Lex, die later was gestart, was de groep achterop gekomen en genoot daarentegen binnen luttele seconden van een ijskoude cola.
Op dag twee werden de groepen ‘op natuurlijk wijze’ opgesplitst waarbij een groep de auto pakte richting de voet van de passo Giao (1314m) en de andere hier met de fiets naartoe reed en dus extra kilometers wilde maken. De ietwat angstaanjagende percentages van deze berg moesten aan den lijve ondervonden worden. Met een 34-28 (maar eigenlijk met elk verzet) moest men hier vol aan de bak. Een uur de benen ronddraaien met percentages van gemiddeld 9%. De aanloop was nog wat heftiger met percentages van 12-13%. Je begrijpt dat er tijdens deze klim weinig werd bijgepraat; alle energie moest richting de benen. 29 bochten moesten worden genomen naar de top welke is gelegen op 2236m. Bovenaan werd er flink uitgepuft. Het fenomenale uitzicht compenseerde gelukkig volledig voor de vraag: “waarom doe ik dit eigenlijk?” De afdaling was schitterend en (uiteraard) lang. De hbh-windstopper (wat mij betreft het pronkstuk van 3.0 lijn) kwam voor de duizendste keer goed van pas.
Aan het einde van de afdaling was daar plotseling een jongedame die met bagage aan kwam fietsen, in een HBH-pakje welteverstaan! Elleke! Zoals gezegd was zij vanuit Oostenrijk komen fietsen en werd zij dan ook hartelijk ontvangen door (dit deel van de) de HBH equipe om vervolgens gezamenlijk de Passo Falzarego te bestijgen. Maar dit niet na een vorstelijk lunch om de schade van de Giao zo veel mogelijk te beperken. In een gezellig en goed eethuisje werden de calorieën rijkelijk ingenomen en direct opgevlamd met koffie’s en cola’s.
Het vervolg van de tocht met de Passo Falzarego viel niet mee met gemiddelde percentages van 5.8% en voornamelijk tegenwind welke toenam naarmate de top op 2117m naderde na 11,5 km klimmen. Dat pittige windje was nog beter voelbaar tijdens de voortzetting van de klim op de Passo Valparola. In theorie slechts een klimmetje van 83 meter over 2 of 3 km in lengte maar door de tegenwind een psychische uitdaging. De afdeling was des te meer een genot van de hoogste orde.
De derde dag werden en nog verschillende varianten gereden, voornamelijk kortere stukjes parcours. De resterende tijd tot de koers werd met name besteed aan voorspellingen, tactieken, het WK en rijkelijke comsumpties. Het thuisfront probeerde mee te genieten door de top 5 van binnenkomst te voorspellen.

sportograf-129572565

De dag van de Koers
Het pension had gezorgd voor een ontbijt vanaf half vijf in de ochtend. De meeste coureurs maakt hierbij gebruik van routineuze voorbereidingen en geraffineerde planning welke met chirurgische precisie werd uitgevoerd. Er was even geen tijd voor gezelligheid of gekeuvel. Broodjes, bananen en yoghurt werden in recordtempo ingenomen met koffie. En groupe werd naar de start gereden welke was gelegen op enkele kilometers van het Pension.
Warsteiner Vak: Niels, Lex en Elleke hadden hun inschrijvingen uit 2017 mee kunnen nemen naar 2018 en starten daarom in een ander vak wat er op neer kwam dat zij iets later konden starten en een groot deelnemersveld moesten doorkruisen om echt snelheid te kunnen gaan maken. Koppelverkoop met pension Rungg zorgde voor vlekkeloze inschrijving en start van de overige coureurs in het op een na voorste vak.
Tot 6.30 uur werd de spanning opgebouwd door de duizenden renners die stonden te wachten en de overvliegende helicopters. De koers werd gefilmd en live vertoond op Rai 3, een kanaal waarvan niemand denk ik voorheen wist dat het bestond. Aan een van de helicopters was een soort grote klok bevestigd. Onbekend was waar het voor diende tot er plotseling een grote en zware knal door het dal schalde als startschot. Aangemoedigd door muziek en vele toeschouwers was het eindelijk zo ver. Na maanden voorpret was de Marathona dles Dolomites van start gegaan. Saillant detail: niet nader te noemen renners positioneerde zich in de achterhoede om niet als eerste over de startstreep te gaan. Mocht het bij de finish aankomen op een gezamenlijke aankomst bij de finish, dan zou diegene in het voordeel zijn gezien het verschil in starttijd. Maar deze gedachte was snel verdwenen toen de eerste stukjes 9% zich aandiende op de Passo Compolongo. Het was nu ieder voor zich en voor mij persoonlijk betekende dit dat ik iedereen al uit het oog verloren was. Gezien mijn bijholte ontsteking was ik de hele week niet echt fit geweest en had daarom besloten extra voorzichtig te starten. Het is wel interessant waartoe de geest het lichaam in staat kan stellen wanneer de wil maar groot genoeg is. Tijdens de afdaling van de campolongo werd ik in vervoering gebracht door passie waar iedereen vol van leek te zijn. De mist in het dal, de geur van rubber voor de scherpe bochten. Soms opgeschrikt door knarsende schijfremmen of minder ervaren renners en hun soms onverwachte bewegingen om stukken slecht asfalt te vermijden. De klims waren taai maar het lukte om goed te doseren en de hartslag laag te houden. Waar zouden de anderenen zich nu bevinden? Ik was er niet mee bezig. En zij vroegen zich waarschijnlijk ook niet af waar ik was. Af en toe keek ik even om tijdens het beklimmen van de Pardoi. Een waanzinnig uitzicht met duizenden renners zwoegend door een bijzonder mooi landschap. Ondertussen werd er gerekend of het oorspronkelijk plan m.b.t. hoeveel bidons waar te vullen, nog goed verliep. In Corvara stond Ger ons aan te moedigen. Ik kon dat persoonlijk wel gebruiken gezien de kramp in mijn heup die om wat voor reden dan ook was komen opzetten. Er volgde na opnieuw de Campolongo te hebben beklommen, een lange afdaling en en vervolgens een in mijn herinnering vrij vlak stuk naar de voet van de Giao. Er werd een relatief hoog tempo gereden waardoor het lage tempo op de Giao misschien nog wel extra opviel. Ik was net Marjolein gepasseerd maar wat een klote berg is dit!! De aanloop met percentage van 13% deden nu extra veel pijn, veel meer dan tijdens de verkenningsronde. Halverwege werd ik ingehaald door Niels die het ook niet bepaald makkelijk leek te hebben maar hij oogde nog vrij fris. Of hij kon goed acteren. Bovenop de Giao was een duidelijk gevoel van pre-overwinning. De gezichten om mij heen vertelden verschillende verhalen variërend van wanhoop tot victorie. En dit tegen een achtergrond van een fenomenale uitzicht.

sportograf-129627197

De laatste beklimming was zwaar: de Falzarego en Valparola waren in staat de benen de laatste energie te ontnemen. Versnellen kon ik niet meer. De afdaling naar de finish was nog lang en alles deed pijn. De Mür dl Giat met percentages tot 19% was een heuse poging tot leedvermaak van de lokale bevolking en afstappen was dan ook geen optie. Met brand in de benen werden de laatste meters gepakt om vervolgens high van de dopamine bij de finish aan te komen. Ik trof daar een euforische maar uitgeputte equipe aan. In een naast de finish gelegen parkje werden bier, cola en pasta genuttigd onder het genot van een ellenlange nabeschouwing. René was als eerste gefinisht en – zonder het te weten – Dirk hier luttele seconden na. Jul had groot respect afgedwongen door de Sella ronde in een nette tijd uit te rijden en Rico pakte tot zijn groot genoegen wederom het goud. Uiteraard had iedereen die levend bij finish was aangekomen een grootse prestatie geleverd. De rest van de dag werd er gegeten en gedronken alsof we terug waren gekomen van een reis naar de ruimte.

Unknown-1

Unknown-2

Volg nu de discussie op het HBH forum