Elfstedentocht 2013: it giet oan!

Gereden op: Monday 20 May 2013
Afstand: 232 kilometer
Coureurs: Sander

 

Elfsteden

Maandagmorgen 20 mei ging om 4.14u de wekker voor mijn 14e elfstedentocht. Ypie Dijkstra, de moeder van Werner was al eerder opgestaan om koffie te zetten en het fantastische ontbijt te preparen. Ondanks dat haar zoon en schoondochter momenteel in Zuid- Amerika rondjes aan het fietsen zijn, was ik, of voelde ik mij meer dan welkom in Huize Dijkstra. Om 5.10u ontmoetten Hans (de vader van Werner) en ik Sierdjan op de rotonde voor hun huis om ons naar de start te begeven. Startkaart 4: ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo vroeg ben gestart (5.26u).

Na de start was het zicht abominabulair. De mist was nog niet opgetrokken (nog lang niet bleek later) en het was eigenlijk nog niet licht. Warm was het ook niet. We startten met een  temperatuur van ongeveer 8 graden. Het prettige van een vroege startkaart is dat je niet eindeloos veel tandems met kratten bier achterop hoeft in te halen over de smalle fietspaden, of mensen die vinden dat het fietspad van hen is. We konden al vrij snel alle trage bazen inhalen, waarna er voor ons ruim baan was om ons jaarlijkse D1- rondje te doen.

We hielden een stevig tempo aan, waardoor bleek dat we eigenlijk wat te snel waren. We mochten niet voor 8.40u in Dokkum zijn, want anders zou men ons tegenhouden (het is een toertocht, dus je mag niet te hard). In Holwerd dan maar even koffie drinken in een boerenschuur. Daar krijgen we elk jaar veel te sterke koffie geserveerd (en dat zeg ik nota bene) en kunnen we ons verwonderen aan de mensen met een jaren ’80- helm achterop hun hoofd, ‘kleurige’ jaren ’90 AGU- kleding en fietsen met buiscommandeurs. Ook elk jaar komen wij daar de broodventfiets tegen incl. bestuurder: de Friesche vlag viert altijd hoogtij op tweede pinksterdag.

Hier ergens reden we de 79- jarige man voorbij die ieder jaar op het randje wel/ niet op tijd binnen komt (00.00u). Hier heeft Omroep Friesland een prijswinnende documentaire van gemaakt. Hij is een zo vreselijk koppige Fries, dat hij liever doodgaat dan dat hij de tocht niet fietst en tot een goed einde brengt. Ook reed een 76- jarige man hem vandaag voor de 60- ste keer: mooie doelstelling…

Eenmaal in Dokkum bleek dat we 4 minuten na die limiet binnenkwamen: optimaal dus. Hierdoor waren we al om 9.15u in Leeuwarden. De familie van Sierdjan stond er nog maar 10 minuten, omdat ze niet hadden verwacht dat wij er al zouden staan. Zij staan al zeker 20 jaar op Tweede Pinksterdag in dezelfde hoek te ouwehoeren met elkaar. Tot dat moment stond er geen wind, ook de reden waarvoor de mist totaal niet optrok. Zo nu en dan voelden we na Leeuwarden ook een spatje, maar nog niet te heftig.

In recordtijd kwamen wij aan in Bolsward (10.40u, 135 km). Hierdoor konden wij nog ‘goedemorgen’ zeggen tegen mensen toen we al 147 km op de teller hadden… In Bolsward stopten wij voor de lunch bij Ypie: Macaroni was ons deel (om 10.40u). Een fantastisch maal, ware het niet dat ik er teveel van nam, waarna ik tot aan Oude Mirdum zo nu en dan mijn lunch kon herkauwen en mijn maag ietwat van streek was: niet echt relaxed. Wat ook niet hielp is dat het gelijk na Bolsward ging regenen: soms hard, soms minder hard, maar constant. Daar waar we hiervoor nog gesprekstof hadden, hielden we hierna onze mond, teneinde zsm de onderste helft af te raffelen. Ik moest mij door de enorme dip heen bijten, opmerkelijk genoeg kwam ik er net op tijd weer uit, want:

In Oude Mirdum vindt jaarlijks de sprint om ‘De Berg’ plaats. Van de polder van Oude Mirdum rijd je daar De Dijk op naar Stavoren. Niels Spoorbiels (niet aanwezig dit jaar) had mij uitgedaagd om zijn STRAVA- tijd (http://app.strava.com/activities/55326895) van vorig jaar te verbeteren.  Daarna spoot het zuur door mijn benen. Opmerkelijk was verder dat Hans Dijkstra (60 jaar en naar eigen zeggen weinig training, maar dat gelooft niemand meer sinds gisteren) opvallend goed mee ging. Weliswaar in de buik van het peloton, maar toch: fantastisch. Een nieuwe fiets geeft kennelijk nieuw moraal. Als hij volgend jaar die enorme hutkoffer onder zijn zadel vandaan haalt, kan hij in 2014 wellicht nog harder (sorry Hans:-)).

Na Stavoren werd het vreemd genoeg gemakkelijker. Sierdjan kwam over zijn kleine dipje heen, de wind die er was hadden we mee, waardoor we soms flink het gas konden opendraaien. Richting Bolsward kregen we het op de heupen en voeren we met 33-35 km/h aan de wind richting Bolsward. In Bolsward stond Ypie ons op te wachten met rozen en haalden wij ons kruisje op. Bij Hans en Ypie werd gegeten, werden de fietsen afgespoeld, kleren gewassen (wat een service) en bier genuttigd. De tocht hebben wij nog nooit, of zelden zo snel afgewikkeld: 7.45 fietstijd over 230 km. Niks meer aan doen.

Toen ik alweer in Amsterdam was, moesten velen nog binnenkomen. Na ons moesten nog 12.000 mensen binnenkomen en ging het steeds harder regenen. Ergens hadden wij dus geluk, maar het medeleven ging uit naar al die verzopen katten op het parcours. Toen ik om 18.45 terugreed naar Amsterdam stond het gros van de auto’s nog op de parkeerplaatsen (lees: reden de mensen nog op het parcours).

Ik sloeg even een Elfsteden- kruisje voor hen.