Grand Prix du Baraque Michel

Gereden op: Saturday 31 May 2008
Afstand: 155 kilometer
Coureurs: D'n Jaf, De Querulant, Ijzeren Tinus, Dolle Dries, De Pimp

Alle wegen naar Verviers! 

Het meest exotische stukje Nederland ligt op drie km van het station Maastricht. Hier ligt het Albertkanaal diep in een kloof van kalksteen als een Gorge du Dordogne. Er groeit wijn op de flanken, er slingeren haarspelden de helling op en in de verte klinken de temperamentvolle klanken van een Waalse chansonnier. We zijn in het Zuiden, het zonnetje schijnt en maken er een Bourgondisch dagje van met de gehele HBH familie!   

Startpunt kan dan niet anders zijn dan de schitterende Maastrichtse Maasboulevard, waar het grand départ om half twaalf plaats heeft. Jaffe, d’n Eus, Martinez, d’n Dries en Tinus zijn afgevaardigd voor de klus. Geen Bokito’s van team BDO. Vrezen zij de aanwezigheid van de Canyons en al dat andere topmateriaal? Al snel zal blijken dat de Duitse Internetstunter voor een Level Playing Field heeft gezorgd. De vrees is dus terecht: met de komst van de Canyons is alles anders. 

Want het is de Witte Motor die de eerste opwarmer van de dag opknalt en zich kennelijk zo snel mogelijk uit de buurt wil maken van het huis van André Rieu op de Zonnebergweg. Het is het bekende steile knikje uit het NK van 2006 waar de eerste derailleur zich schrap zet. “Breuk zegt dat het OK is!” schalt er door ons peloton als we terugdenken aan de gekochte koers van Boogerd. Hij kreeg Sebastian Langeveld er hier destijds niet af en reedt met angstdiarree richting finish. Twee jaar later blijkt het contract voor de jongeling uit de Bollenstreek geen slecht ruilmateriaal voor Boogerd’s roodwitblauwe trui.   

Veel te veel wandelaars op de Pietersberg, dus voorzichtig afdalen en afdraaien naar Kanne. Over de betonplaten de 8 bochtjes van de pittige maar beeldschone helling die plaatselijk d’n Zusserdel wordt genoemd, maar in de Cotacol als Plattenberg bekend staat. Direct daarna krijgen we gratis en voor niets een mooie dorpsklim vanuit Emael op weg naar de tuibrug over het kanaal.

  langshetalbertkanaal Plattenberg in Kanne

Gekgemaakt door de verhalen van Renquelma, de spaanse furie van het gele Saunier Duval klimmersensemble en de maniakken van Kuitenbijters.com wordt een route afgelegd die slechts in de eerste 20 km wat vlakke km’s biedt. Langs de binnenvaartschippers en over de Route du Soleil A2 bereiken we de Voerstreek, waar men het folkloristische wegstrepen van Franstalige plaatsnamen kennelijk niet meer als volkssport ziet. Misschien komt dat omdat er sowieso geen plaatsnaamborden en wegwijzers in dit deel van Belgie staan? Om meerdere redenen een gemis. Het maakt een koers wel avontuurlijk en verrassend. Alleen is de Koersdirecteur daar niet van gediend. Die ziet zijn avondenlange exercities met Google Earth en topografische wandelkaarten regelmatig de soep indraaien.  

taalstrijd in het Belgische Voeren indevoerstreek

Het gaat lange tijd goed, en het is aan deze voorbereidende verkenningen te danken dat we het juweeltje van Les Waides weten te vinden. Er wordt door Jaf en Eus keihard naar boven getrapt en de rest kan prima volgen. We zien de binnenbandjes en bidons van de deelnemers aan de SRC nog in de berm liggen terwijl we afdalen naar abdij Val Dieu en rechtsaf slaan voor een lange valsplat naar Thimister. Daar gaat het al mis met de route en beklimmen we zonder het te weten een Cotacol van 100 hoogtemeters door het dorp. Het wordt van kwaad tot erger; alle wegen naar Verviers. Wie deze grijze zee van verval ooit van de snelweg heeft zien liggen weet dat je er weg moet blijven. Impulsief slaan we het eerste geasfalteerde geitenpad omhoog en rammen over stroken van 15%. Waar zijn we? Het blijkt het broertje van de Haute Sauree in voorstad Dison en we zien hier de SRC pijltjes nog hangen. Ooit raasde de tour hier voorbij op weg naar Valkenburg, zo valt op internet te lezen. Dit pareltje lieten de parcoursbouwers links liggen, en met hun alle andere freaks. Een ontdekking van HBH?

 

  

Het wordt al later en later als we per ongeluk de Rampe de Renoupré afdalen. Een schitterende weg met haarspelden en echte Waalse achterbuurten. De Banaan heeft dit heerlijks in omgekeerde richting verorberd! Opnieuw staan we dan opeens weer in Verviers en komt er stoom uit de oren van de KD. Geen genade voor het peloton, de schade moet worden rechtgezet. Met een forse inspanning komen we dan eindelijk in Limbourg, waar de plaatselijke Ville Haute moet wijken vanwege de forse vertraging. Volgende keer, wij moeten onze lege tanks meenemen naar de Baraque Michel! 

We slaan een klein bospad in. Ook al heeft iedereen de statistieken uit zijn hoofd moeten leren, er zijn er twee die toch menen dat je deze 13 km lange klim zo hard mogelijk moet oprijden. En ach, gezien het feit dat alleen de eerste 2 km steile stroken kent en het asfalt in deplorabele staat verkeert kan het geen kwaad. Het is bovendien maar goed ook om het snel achter de rug te hebben. Het hoogste punt van de Benelux is een aanfluiting op fietsgebied. De drukke brede baan door de Hoge Venen is lang, gemeen vals plat, kaarsrecht en biedt geen enkele afleiding. Het duurt tijden voor we bij de Herberg arriveren. Als Tinus en Eus zich eens goed plooien duikt vanuit het niets de zwarte Canyon van Martinez op die fluitend zijn liefde voor dit soort lange (s)lopers kenbaar maakt. Het is vanaf dat moment de Canyons tegen de rest, waarbij de eerste partij geregeld flinke cartouches uitdeelt. Bergaf is de Baraque opeens een stuk leuker. Komt wellicht ook door de omeletten die we pas na 90 zware km’s kregen aangeboden.  

Beneden in Eupen is het, na één lange afdaling, ook één groot feest. Nadat we ons de gemene slotklim uit de koninginnerit van de Eneco Benelux tour van vorig jaar omhoog hijsen is er een heus hardrockfestival met motorliefhebbers aan de gang. Eupen rekent zichzelf tot het Duitse taal- en cultuurgebied en doet dat met verve, zullen we maar zeggen. Zou Thomas Dekker er vorig jaar nog oog voor hebben gehad, of zat hij met chagrijn na zijn verloren sprintje tegen Nick Nuyens op de Frankendelle? 

  pilsineijsden

In nog geen anderhalf uur rijden we vervolgens langs het stroomdal van de Gulp naar de Voerstreek en richting het Maasdal bij Eijsden. Daar wachten de Salade Val Dieu en de familie de Brant met een Cadex op de trekhaak. Met een handje aan het portier van de Polo rijden we terug naar Maastricht.

Volgend jaar staan we op een bungalowpark aan het Albertkanaal. Bij dat hoogste punt op de Baraque Michel zien ze ons niet meer, of het moet met een afgeladen busje zijn dat zich op het armzalige Friterie du Parking stort.

Althans, áls we er nog eens terecht komen. Alle wegen leiden er immers naar Verviers.    

    Hoogtemeters lengte gem % Max
           
Pietersberg   50 0,9 km 5,50% 10%
Plattenberg Kanne   53     0,7 km     7,6 %   10%
Rue du Garage in Emael (st. Pierre)   60      
Helling op weg Warsage naar Neufchateau (Haustree Affnay)   60      
Cote de Les Waides   108 1,3 km 8,30% 14%
Cote de Thimister   93 1,6 5,80% 10%
Rue des Eglantiers bij Dison Verviers   60     16%
Cote de Hestreux / Baraque Michel-Nord 450 13,5 km 3,30% 13%
montée de Frankendelle   60      
Klim naar Henri Chapelle   60      
Weg van Teuven naar De Planck   40