Omloop het Nieuwsblad

Gereden op: zondag 2 maart 2014
Afstand: 125 kilometer
Coureurs: D'n Jaf, Ijzeren Tinus, De Zwarte van Brakel, De Pimp, De Handelaar, Casa viejo, Sander, Elleke, Marjolein, De Soigneur, Niels Spoorbiels

Waarom eigenlijk een verslag, iedereen was er toch bij? En Tinus had al een uitgebreide voorbeschouwing geschreven. Wat valt er eigenlijk nog te melden? Niemand zit nu toch nog te wachten op een eindeloze opsomming van frieten, bier, lekke banden, kasseienstroken, kasseienstroken heuvelop, kasseienstroken heuvelaf, vloekende renners, valpartijen, haperend materiaal, vermiste hbh’ers, reeds opgeruimde controleposten, bier en nog meer frieten? Goed ik hoor het al. Dit is juist wel wat jullie willen. Een goede traditie is dat de koersdirecteur zorgt voor het verslag. En ik heb genoeg van jullie geduld gevraagd.
omloop0
Het Kuipke dankt zijn naam aan haar kleine omtrek (166m) en erg steile bochten. De eerste zesdaagse van Gent werd er in 1922 verreden en nederlanders zoals Post en Knetemann vierden hier hun successen. Ook Armstrong deed dat ooit. In 1959 vertoonde Louis zijn meesterschap op trompet in combinatie met zijn raspende stem. Door een brand werd de baan verwoest waarna het in 1965 opnieuw in gebruik genomen werd. Vandaag is het de startplaats van de recreanten versie van de omloop het nieuwsblad. De 12 HBH’ers proberen zich voor te stellen hoe het zou zijn rondjes op deze piste te draaien. En ja, wat zijn die bochten steil! Het merendeel van de paar duizend deelnemers is al vertrokken.

Om bij die prachtige kasseien te komen moeten eerst vele kilometers langs kanaal de Boven Schelde afgelegd worden. We rijden richting het zuiden en de wind staat schuin tegen. Aan deze route valt verder weinig te beleven, behalve twee lekke banden. Een heuse déjà vu doet zich voor. Was het niet Niels die een jaar eerder in de barre kou van Gent Wevelgem de eerste lekke band voor zijn rekening nam? Even later mag ook Irvin zijn band verwisselen. Ondertussen kan vastgesteld worden dat HBH helemaal achteraan rijdt. Kort na de goed uitgedoste verzorgingspost heeft Tinus een verrassing voor ons in petto. Nu we toch in de buurt zijn is het heel aantrekkelijk om een paar extra beklimmingen mee te pakken. Goed voorbereid als altijd loodst hij ons de juiste richting op. Waarna we weer kilometers langs het kanaal rijden. Voorzichtig informeert Niels, speciaal voor deze koers overgekomen uit Southhampton, of het allemaal wel goed gaat met die als prachtig voorgestelde extra lus. Geen zorgen! Even later doemt de eerste kasseimuur voor ons op. Velen hebben hier lang op gewacht en het HBH peloton explodeert op weg naar de top van de Oude Kwaremont. Op de top volgen nieuwe instructies van Tinus, goed opletten Lex! In volle afdaling dient de afslag naar rechts genomen te worden, waarna direct de beklimming van de Paterberg begint. Zorg dat je in de juiste versnelling zit! De Paterberg doet de benen en het materiaal kraken. Nog geen maand later zou Niki Terpstra vanaf hier op formidabele wijze 30 km naar de winst van Dwars door Vlaanderen soleren. Harry en Jaap rijden lekker omhoog. De geleverde trainingsarbeid deze winter op de mountainbikes werpt zijn vruchten af. Het uitzicht vanaf de top is prachtigl! Nu is het alleen nog maar zaak om de officiële route weer op te pikken en terug te rijden naar Gent, makkie toch?

IMG-20140303-WA0023IMG-20140303-WA0002IMG-20140303-WA0004

Dat eerste lukt niet helemaal, met als gevolg dat de Taaiberg aan onze neus voorbij gaat. Dat tweede blijkt nog niet zo eenvoudig. Kilometers kasseistroken liggen klaar om ons het leven zuur te maken. Het vinden van de juiste route op de kasseien blijkt een kunst op zich en iedere deelnemer maakt daarin persoonlijke keuzes. De een rijdt midden over de strook, de ander verkiest de zijkant waar regelmatig een smalle strook betonplaat ligt. Over het algemeen helpt het om de snelheid hoog te houden en zo van kassei naar kassei te stuiteren. Met duizelingwekkende vaart knalt Snelleke over de Paddestraat. De blonde tafi verklaart naderhand een smurf op een Trek voorbij te hebben zien flitsen. De blonde Tafi zelf kan geen vriendjes worden met de kasseien vandaag. Enkele keren stuurt hij zijn fiets klem naast de strook en op de Molenberg komt hij zelfs ten val onder het oog van de aldaar geïnstalleerde videocamera’s. Terwijl de helikopters in de lucht hangen voor de beeldregistratie van Kuurne Brussel Kuurne maakt op een van de beklimmingen ook Boris van dichtbij kennis met de kasseien. Aangekomen bij de bevoorradingspost blijkt deze zo goed als opgedoekt te zijn. Zeer behulpzame vrijwilligers trakteren ons op de laatst overgebleven restanten eten en drinken. Ondertussen krijgt Snelleke haar schoen niet meer los van haar pedaal waardoor zij de bevoorradingspost liggend op de grond mag beleven.

Zoals gezegd heeft het materiaal het zwaar te verduren. Bij een hergroepering ziet John dat een van z’n spaken los zit. Dat wiel, dat wiel, wat was daar ook alweer mee? Terwijl Jaap z’n gereedschap pakt om de boel te fiksen gaan mijn gedachten terug naar de voorgaande dag. We waren nog niet eens vertrokken vanaf het Surinameplein of dat wiel was al stuk. Voor de zekerheid zijn we nog teruggereden om een reserve wiel uit Dirk zijn fiets te halen. In Gent aangekomen zijn we in de stromende regen op zoek gegaan naar een fietsenmaker die het wiel kon maken. Dit lukte. Terwijl wij onder het afdak van de Katusha bus, al bier drinkend en friet etend, op een groot scherm naar de finale van de profs stonden te kijken werd het wiel gerepareerd. Ian Stannard wist in een buitengewoon lange sprint de belgische favoriet Greg van Avermaet nipt voor te blijven. De door kou en regen verkleumde wielerlijven werden een voor een binnen gehaald op het Sint Pietersplein. Onder het toeziend oog van HBH’ers zochten de renners vervolgens naar hun comfortabele bus. De prijsuitreiking leverde bijna iets hilarisch op, het scheelde een centimeter of de kurk van de door Stannard geopende fles champagne was in het bierglas van de Soigneur gevlogen. Het gerepareerde wiel van John bleek onze enige trofee. Vol trots werd het meegedragen door het pittoreske centrum van Gent, van kroeg naar kroeg. De tussenkroeg bleek een voltreffer. Moeiteloos wist HBH te integreren met een groep losgeslagen lokals. Dat Tinus niet volledig van kleding gestript de kroeg heeft kunnen verlaten mag een wonder heten. Restaurant Pane e Vino was tot de laatste stoel bezet op de voor HBH gereserveerde tafel na. Hier werden de magen gevuld voor de koers de volgende dag. Voordat iedereen op zoek ging naar zijn of haar bed in Hostel 47 mocht het wiel ook nog even mee met het baasje naar onder andere de Trollenkelder.

IMG-20140303-WA0041IMG-20140303-WA0046IMG-20140303-WA0022

IMG-20140302-WA0010IMG-20140303-WA0020

14 kilometers kasseien doen we in totaal. Soms korte stukjes, maar ook lange stukken zoals de Ruiterstraat en de Lange Munte. De kasseien in de afdaling van de Eikenberg zijn link. Door de vermoeidheid is lastig om het trillende stuur te controleren. Op de Wolvenberg en de Leberg hoeft alleen maar geklommen te worden. Daar is inmiddels een laag asfalt over de kasseien aangelegd. Het laatste stuk richting Gent vormt geen probleem meer. Met de wind schuin in de rug en zonder kasseien gaat het tempo fors omhoog.

Maar hoe zit het met de 3 vermiste renners? Marjolein is puur aan het genieten van de koers en kan dat ook zonder extra lusje. Enkele pogingen om met haar af te spreken na het lusje mislukken. Uiteindelijk treffen we haar weer bij het Hostel. Een slagveld zoals vandaag verdient frontsoldaten. Vandaag is Irvin er zo een. Terwijl HBH wacht op de reparatie van John’s wiel rijdt Irvin door in zijn eigen tempo. Vervolgens duurt het verdomd lang voordat we Irvin weer inhalen. Door het missen van een afslag rijdt hij een alternatieve route naar de finish. Pas in Gent sluit hij plots weer bij ons aan komend vanuit een weggetje van rechts. Van Niels is na het extra lusje lang niets meer vernomen. Blij zijn wij als hij een teken van leven geeft vanuit Calais. Hij is op tijd voor de ferry terug naar Southhampton.

In het Kuipke blijkt niet alleen de finish te zijn opgeruimd maar ook de catering. Wederom helpt een sympathieke helper ons uit de brand. Speciaal voor HBH wordt het fust nog even aangesloten. Op weg naar Hostel47 maakt Boris nog een nare smak tegen het asfalt. De pijn verbijtend kan hij gelukkig zijn weg vervolgen. Hostel47 biedt zeer goede faciliteiten voor de HBH’ers en ook voor de fietsen. Het zeer vriendelijke personeel is ook nog zo aardig om ons te laten douchen dan wel opfrissen na de koers. Qua vriendelijkheid scoort Gent echt ontzettend hoog, wat een aardige mensen allemaal zeg! Wat rest is de heldenactie van Harry en de blonde Tafi. Bij wijze van verrassing brengen zij frieten mee voor iedereen. Deze worden dankbaar genuttigd in de kantine van Hostel47.

IMG-20140303-WA0029IMG-20140303-WA0010
Volg nu de discussie op het HBH forum