Op goed geluk naar de Rursee

Gereden op: Saturday 14 May 2011
Afstand: 230 kilometer
Coureurs: Ijzeren Tinus, De Zwarte van Brakel, De Pimp, Casa Viejo

Op goed geluk naar de Rursee!

 

————————————————————— 

door peter-1981 » za 14 mei 2011 21:42

Voorspellingen van L1 net gezien op tv
In de loop van de middag opklaringen in de ochtend regen met kans op onweer.
Uiteraard voor wat het waard is echter L1 heeft het vaak bij het rechte eind

Dus 8:30 sta ik op kijk ik naar buiten eventueel ga ik weer liggen
 

door who cares » zo 15 mei 2011 14:39

Bijna 1 uur in de regen gefietst . Alle 4 zo'n beetje doorweekt besloten dat het geen 220 km zal worden , maar 100 km.  …De ongelukkige vertelde dat hij al een lekke band had toen hij de fiets van de auto haalde en daarna nog 3 lekke banden kreeg in de eerste 10 km … 

door Dr. Logic » zo 15 mei 2011 19:22

Rond kwart voor acht vertrokken en direct lekker zeiknat geregend. Daarna was de lol er wel een beetje af en na de Camerig huiswaarts gekeerd. Volgend weekend zelf maar richting stuwmeer als het weer wat beter is. 

door Rose69 » zo 15 mei 2011 19:40

De geplande 145km werd 124km door 2e lekke band. Angst met dalen. Mijn vriendin (die 80 al had opzitten) heeft me opgehaald

door TiesT » ma 16 mei 2011 08:58

in het cafe bij het stuwmeer was het een komen en gaan van bevende fietsers en mannen in lycra-pakjes die o zo blij waren dat ze hun handen 5 minuutjes onder de handendroger bij het toilet mochten houden…   …Er was een afdaling met een bordje " Pas op" bovenaan, dus ik dacht, ik pas maar even op. Daar werd door een meneer anders over gedacht, die schoot mij voorbij en parkeerde dus mooi tegen de vangrail… 

Door Paul1978 ma 16 mei 2011 11:52
Ik had zelf de eerste 20 km al twee lekke banden, waarvan één keer een lek in de gloednieuwe voorband. Het is dus volgens een kwestie van pech (of geluk, maar net hoe je het ziet) of je wel of niet lek rijdt in dit weer.
Moet er niet aan denken om meerdere lekke banden te krijgen daar ver in dat natuurgebied in de stromende regen.

———————————————-

 

Geluk dwing je af.

Door maanden trainingsarbeid. Door de avond voor de start de tot de draad toe versleten banden te vervangen voor gloednieuwe continental GP’s. Of door honderden euro’s in te zetten op een overwinning van een team waarvan je eigenlijk wilt dat het niet wint.  

En zo kwam het dat de vier HBH’ers die samen die dag bijna 1000 kilometer aflegden in de stromende regen en over soms barslechte grindwegen geen enkele maal lekreden. En dat op hetzelfde moment Ajax de derde ster binnenhaalde. 

De Koersdirectie was vooraf scheutig met waarschuwingen over het gepresenteerde parcours. Zwaar, spectaculair, onderscheidend. Alsof de flamboyante Giro-directeur Angelo Zomegnan het persoonlijk had uitgetekend. Bijkans smekend werd er bij de koersdirecteur aangedrongen op een briefing, maar als altijd ontaarde zijn opgelegde tijdschema in een kinderachtig onderhandelingsspel om een handvol minuten extra slaaptijd. Zij die met een goed onderhandelingsresultaat de discussie afsloten namen hun winst grijnzend in ontvangst als de kinderen aan wie slagers vragen of zij worst lusten. Om vervolgens hun gewonnen inzet ter plekke weer te verspelen aan een extra pilsje bij het vuur. 

Dat we drie kwartier later dan gepland van start gingen was opnieuw een kwestie van afgedwongen geluk. Starten in een zware regenbui is immers funest voor de moraal. 08:15 verlaat dan toch een uitzonderlijk groot HBH peloton het fietsenhok van het Graaf Huyn College in Geleen. Mét opgespelde rugnummers.

Prachtig gezicht: Als we na vijf km al de eerste typisch Limburgse klim over de Houwnasweg naar Grijzegrubben (1 km 5%) oprijden is dat in een lint met voorop de jarige Lex, gevolgd door achtereenvolgens Richard, Harry, Marjon, John, Elleke, Martijn, Jaap, Marjolein, Martin en Erwin. Dirk was er helaas niet bij. Zijn afwezigheid is de reden dat we überhaupt de eerste 20 kilometers tot de Cauberg samen konden afleggen.

Daarna breekt het en is het coalities smeden om de Slag om het Grensland te overleven.  Loorberg Slenaken, Camerig Epenerbaan en Drielandenpunt. Dat zijn al vijfhonderd goedlopende hoogtemeters. En dan blijkt de eerste Ravitaillering op het drielandenpunt een ruime sortering repen aan te bieden en de afdaling naar Gemmenich keurig geasfalteerd te zijn. Heerlijk.

En het wordt nog mooier als een groep Rabotruien door rood rijdt in Kelmis en er van achter een boom twee agenten op ATB’s opduiken. Ja, de Koersgestapo had net vijf minuten eerder bij het binnenrijden van duitstalig Belgie een Befehl geführt: Zucht, Disziplin, Gehorsamkeit. Dat loont. Geluk dwing je af. En de Koersgestapo ziet graag zijn gelijk aangetoond, ook al gaat dan ten koste van een leuk dagje fietsen van een Brabantse wielervereniging.  

Vanaf het splitsingspunt bij de Stausee Eupen begint een acht km lange, traag oplopende klim naar het dak van de Höhes Venn (600mtr). Hier komen geen auto’s en wordt jaarlijks slechts één vergunning voor toerfietsers uitgereikt aan de WTC Grensland in Geleen. Met die toestemming op zak is het vandaag toegestaan om in dit Naturschutzgebiet ongelimiteerd lek te rijden op de prachtige schuurpapierwegen door het hoogveen, waar bosbessen en berken groeien en de Fluiter zijn karakteristieke geluid laat horen vanuit zijn favoriete biotoop van het hellingbos vol oude loofbomen. En natuurlijk regent het hier dat het giet, en is het een graad of tien kouder.  

Op de top zijn we in Duitsland en dalen we met bijna 70 km per uur over droge, brede en overzichtelijke wegen vol heuse haarspelden naar Hammer in het dal van de Rur. Er ontspringen hier beroemde rivieren en dat wekt na ons bezoek aan de de Höhes Venn geen enkele verbazing.

Helemaal beneden aan de rivier zijn we letterlijk en figuurlijk in een ander land aangekomen. Er zijn hier echte bergen, kabbelende stroompjes, vakwerkhuizen en flanerende bejaarden. Het is aangenaam warm met groene alpenweiden onder een staalblauwe hemel en we beklimmen eindeloze haarspeldbochten. Mijn volgende gezinsvakantie is nabij de Titisee in het Schwarzwald, maar de daaropvolgende zou weleens aan de Rursee in Woffelsbach kunnen zijn. Dan pik ik mooi die superklim naar Steckenborn weer mee a 4,5 km 5%.  

 

Endorfines zijn lichaamseigen stoffen, vaak polypeptides, die als neurotransmitter fungeren.Endorfines werken in de eerste plaats pijnonderdrukkend, maar zorgen ook voor een gevoel van geluk of euforie, zoals de 'runners high' bij duursporters. De roesachtige toestand die kan ontstaan na een fysieke inspanning wordt gedeeltelijk veroorzaakt door het vrijkomen van endorfine. Opium en heroïne werken op dezelfde receptoren in als endorfine.

 

Aan alle vakanties komt een eind en daarna moet gewoon weer gewerkt worden. Dus op de top in Steckenborn is de zomerse illusie van het palmenstrand voorbij en wachten wij met z’n vieren in een glazen abri twintig minuten op de bus naar ons werk in het Venn. De regen is hier blijven hangen en niet van plan nog weg te gaan. Wij zijn dat wel.

Het is nu een kwestie van overleven. Voor het komende deel spreek ik mijn endorfine aan al was het de eerste kop koffie uit de automaat op het werk maandagochtend.  We nemen de eerste bus die langs komt bij onze overdekte halte en rijden mee tot de stop in Eupen. Het zijn de mannen van Wielertoerist.nl. Afgetrainde en uitgemergelde cyclorijders zonder spek op de botten. Rillend en doorweekt van een kletsnatte afdaling door de regen met beslagen brillenglazen strijkt het gehele gezelschap met ons neer in het verwarmde restaurant Am Wesertalsperre. En dat terwijl de koersdirecteur nog het dringende reisadvies had afgegeven om dit zinloze heen-en-weer rijden over te slaan en onszelf zeven km te besparen.  

Het klaart op en het is één lange afdaling tot de Nederlandse grens. Dan klimmen we via Orsbach en de Universitatsklinikum Aachen (een dependance van het Parijse centre Pompidou) naar Simpelveld. Het is lang geleden dat we vlaai aten in de Stationsstraat, maar het smaakte weer ouderwets goed. Ook het tweede stuk met abrikozen.

De Schanternelsweg is nog een laatste echte Limburgse kuitenbijter waar boven op de open vlakte lekke binnenbanden zijn opgehangen aan een verkeersbord. Ze markeren als gedenkmonument een zware bedevaart.

Wij volbrengen deze zonder pech. 

Als gezegd, geluk dwing je af.

Iemand op zijn of haar rugnummer nog een paar Rabobanksokken gewonnen in de Tombola?

 

022-Rursee