Nieuws

KlimClassic 2018

15E KLIMCLASSIC, HEMELVAARTSDAG 10 MEI 2018

DÉ KLIMKLASSIEKER VAN HET VOORJAAR!

Attractieve routes over 110 km en 160 km door de Belgische Voerstreek en Ardennen. Traditiegetrouw vol met uitdagende, nieuwe en vaak onbekende beklimmingen. Met respectievelijk 1.400 en 2.500 hoogtemeters is de KlimClassic met recht een klimbelevenis.

De KlimClassic is een uitstekende voorbereiding op Alpe d’Huzes of de Maratona dles Dolomites

Amsterdam-Groningen Classic 2018

Het toetje van het seizoen. Nog éénmaal pieken in september. En pieken zul je moeten met een parcours van 200 km naar Groningen. De deelnemers worden in teams verdeeld die tegen elkaar gaan strijden. Klassiekers als de sur place wedstrijd, de quiz en de teamsprint staan natuurlijk weer op het programma. De rest is nog een verrassing. Be there!

Het Jubileumweekend 2017: belangrijke mededelingen!

Het is bijna zover, ons jubileumsweekend ter ere van ons 15-jarige jubileum is aanstaande! Ter voorbereiding op dit weekend verzoekt de Koersdirectie de volgende noodzakelijke mededelingen tot je te nemen:

  • Zaterdag 20 mei 7:15 vertrek (7:00 bagage droppen) – zondag 21 mei naar verwachting 20:00 terug in Amsterdam.
  • Stel je er op in dat je de volgende dag terug moet fietsen. Incl enkele tientallen facultatieve kilometers rijd je dit weekend qua afstand pakweg een Diekirch-Valkenswaard.
  • We starten vanaf de Nova Zemblastraat, kruising Spitsbergenstraat. Vanaf 7:00 bagage droppen. 7:15 vertrek. Zorg dat je op tijd bent, hanteer een marge, de Koersdirectie is onverbiddelijk voor laatkomers.
  • We finishen zondagavond ergens in de buurt van de startplek :-). Het thuisfront hoeft geen rekening met je te houden vwbt avondeten.
  • We rijden ride-easy, afhankelijk van de weersomstandigheden een kruissnelheid van 28 tot 30 km/u. En groupe, twee-om-twee. Geen waaiers, ronddraaien of andere nerveuze flauwekul. We rijden met een grote groep: geef aanwijzingen aan elkaar door en respecteer de verkeersregels. Koersgestapo van dienst Jaf zal steeds op de eerste rijen zitten om de richting aan te geven terwijl een nog nader bekend te maken Koerskapitein vanaf de achterste gelederen een oogje in het zeil zal houden.
  • Je bagage neem je mee in een, normaal formaat. Houd er rekening mee dat je er enige stukjes mee moeten kunnen fietsen. Koffers en die afschuwelijke backpackers rugzakken worden niet getolereerd door de Koersdirectie.
    Je kunt een gewone jas meenemen mits je die aan kunt doen tijdens de korte stukjes dat je met je bagage moet fietsen. Tijdens de stops is er gelegenheid om fietskleding in de auto achter te laten dan wel eruit te halen.
  • Wat neem je mee in je rugzak:
    • een extra setje fietskleding voor de volgende dag
    • een simpel tenue de ville incl. schoenen voor het zaterdagavondprogramma
    • een handdoek
    • wat muesli/energy reepjes voor zondag
    • evt wat sportdrankpoeder voor zondag
    • toiletspullen
    • oordopjes
    • oplader voor je telefoon en je Garmin
    • je HBH klaske

Je hoeft geen beddengoed mee te nemen.

  • Op locatie zaterdagavond is alles lopend te doen. Neem makkelijke schoenen mee.
  • Mee te nemen tijdens het fietsen:
    • bij slechte weersvoorspellingen een regenjasje. Reken er niet op dat we gaan schuilen als het regent.
    • bidons met water en/of sportdrank naar eigen inzicht. Om de paar uur zal er gelegenheid zijn om je bidons te vullen
    • een paar muesli/energy reepjes voor onderweg
    • Een paar gevulde bidons. Er zal gelegenheid zijn voor het vullen van je bidons
  • HBH tenue = verplicht
  • Onderweg hebben we enkele stops waarbij voor de inwendige mens gezorgd zal worden
  • Check daags voor het weekend je fiets. Zorg dat je bandjes in orde zijn. Dit weekend is een prima gelegenheid om nieuwe buitenbandjes te monteren.
  • Neem voldoende cash mee voor zaterdagavond.
  • 7:15 vertrek vanaf de Nova Zemblastraat. Het maakt de Koersdirectie niet uit of je moest poepen, een lekke band hebt of de avond ervoor gezopen hebt. Er wordt domweg niet op je gewacht als je te laat bent bij de start.
  • Mocht je onverhoopt helaas niet mee kunnen: laat het de Koersdirectie z.s.m. weten!

WATT MOET JIJ NOU MET EEN VERMOGENSMETER?

Die vraag snap ik eigenlijk wel. Ik ben een archetypische toerrijder. Een voetballer die zes jaar geleden op de racefiets stapte. Een veteraan bovendien, een echte mamil zoals de Engelsen zouden zeggen. Nog nooit heb ik een wedstrijd gereden. Ben het ook niet echt van plan ook. Dus wat moet ik nu met een powermeter? Het makkelijke antwoord is dat het de volgende stap is in een steeds verder uit de hand lopende hobby. Maar dat antwoord klopt maar deels. Ik heb er drie redenen voor:

1. Interesse

Ik geef toe, ik ben een nerd. Fietsen is voor mij meer dan de fietstocht zelf. Ook het achteraf bekijken van mijn rit, op bijvoorbeeld strava, maakt voor mij onderdeel uit van het fietsplezier. En ik ben geïnteresseerd in de kennis achter fietsen. Ik verdiep me graag in materiaal en in de trainingsleer. Ik heb bijvoorbeeld het boek: “Het geheim van wielrennen” van Guido Vroemen met veel plezier gelezen. Ik rijd al jaren met een hartslagmeter. Met zo’n wattagemeter komt er een nieuwe dimensie van getalletjes en begrippen als FTP, TSS en vermogenszones bij. Ik vind interessant om te ontdekken wat die getalletjes betekenen, hoe ze bij mijzelf zijn en wat ik er vervolgens mee kan.

2.    Van tacx naar wattbike

Trainen op een wattbike kost € 57,50 per maand. Voor één keer in de week. Daar moet je dan ook nog eens de deur voor uit. Maar nu staat er dus op mijn zolder een wattbike in de vorm van is mijn racefiets op de tacx . Kan ik onbeperkt gebruiken. Tel uit je winst!

2017-02-11_1446280_clean

 En er is meer. Vroeger keek ik een voetbalwedstrijd of uitzending gemist om me niet helemaal dood te vervelen tijdens het tacxen, nu is er Zwift. Dat is een virtuele wereld waarin je samen met andere fietsers door virtuele landschappen rijdt. Je wattage bepaalt daarbij hoe hard je rijdt. Dat is natuurlijk minder leuk dan buiten fietsen, maar toch verrassend verslavend. En in Zwift kun je perfect intervaltrainingen uitvoeren. In een mum van tijd maak je een workout op maat. Het aantal intervallen, de duur en de intensiteit in wattage kun je heel eenvoudig naar je eigen wens instellen. En tijdens de training rijd je bij het begin en eind van elk interval door een virtueel boogje en krijg je voortdurend in beeld of je harder of langzamer moet trappen. Ideaal!

 3. Intervaltrainingen

Ik doe om twee redenen aan intervaltrainingen.  Op de eerste plaats heb ik weinig tijd. En als je dan toch je conditie op peil wil houden, dan zijn intervaltrainingen een prima oplossing. Een uurtje is genoeg voor een behoorlijk trainingseffect. Op de tweede plaats sport ik ook om nog lang sterk, fit en vitaal te blijven. En volgens de Amerikaanse trainer Joe Friel zijn intensieve intervaltrainingen ideaal voor de wat oudere sporter, die het onvermijdelijke aftakelingsproces zo lang mogelijk wil uitstellen.

Om korte intensieve intervaltrainingen, met intervallen die variëren tussen 30 seconden en 3 minuten,  goed uit te voeren is een wattagemeter het perfecte hulpmiddel.  Als je op gevoel of op hartslag zo’n training uitvoert, dan ga je meestal in het begin van het interval te hard, stort je halverwege in en heb je aan het einde weer een piek omdat je er een eindsprintje uit perst. Een goed uitgevoerd interval, met het beste trainingseffect, kent een vlak of licht stijgende lijn tijdens het interval. Door een wattagemeter te gebruiken kun je in het hele interval heel precies het juist vermogen leveren.

 Ervaringen tot nu toe

Inmiddels ben ik nu een kleine twee maanden bezig met mijn vermogensmeter en dat levert veel inzichten op. Dat is niet altijd leuk. Zo’n meter liegt niet en presenteert genadeloos de kille cijfers. En die cijfers waren in het begin best confronterend. De eerste tests met de wattagemeter bevestigden wat ik eigenlijk al wist. Ik heb geen enkel talent voor wielrennnen.

Maar nu ik dat feit heb geaccepteerd, biedt het rijden met de vermogensmeter mij vele inzichten die helpen om het maximale uit mijn middelmatige motortje te halen. Zo heb ik ontdekt ik tijdens mijn duurtrainingen op basis van mijn hartslagmeter, steevast wat al te langzaam reed. Die rijd ik nu een tandje harder, en ik heb zeker het idee dat ik daar sterker van word. En tijdens intervaltrainingen heb ik meer controle. Het gebeurt minder vaak dat ik mezelf al halverwege de training heb opgeblazen. En tijdens klimmetjes kan ik mijn krachten beter verdelen. Ik weet nu precies welk wattage ik tijdens die paar minuten naar de top van Het Kopje, de Treekerweg of Amerongse Berg vol kan houden. Ik heb er ook echt zin om te testen hoe dat in de Ardennen en de bergen uit zal pakken.

Dus is zo’n vermogensmeter nuttig voor alle wielrenners? Zeker niet! Als jij niets hebt met getalletjes, trainen en strava en gewoon lekker wilt toeren, of al heel veel ervaring hebt met trainen en goed weet hoe je naar je lichaam luistert, dan zou ik er niet aan beginnen. Maar als je doelen stelt en weinig tijd hebt om te trainen, dan zou ik het zeker overwegen. Wachten loont, want het aanbod aan vermogenmeters groeit en ze worden steeds betaalbaarder. Ook op marktplaats groeit het aanbod. Als je eens wil proberen of het iets voor je is, dan is de aanschaf van een markplaatsje geen gek idee. As het niet bevalt, verkoop je hem gewoon weer door. Ik ben zelf om en mijn vermogenmeter gaat in elk geval nog lang niet terug op marktplaats.

 

Tenue 3.0 definitief!

Outfits_HBH_DEF

Na consultatie op de HBH nieuwjaarsborrel is er door uw Huys ontwerper hard gesleuteld om het tenue 3.0 definitief te maken. Het ontcijferen van de aantekening van de quizjury vergde nog wat inspanning maar desalniettemin mag het resultaat er zijn!!

Net als voorgaande keren kunt u uw bestellingen plaatsen door middel van een magnifiek Excelbestelformulier. Het is hufter-proof ontworpen maar ben toch benieuwd wat mensen er van bakken…

Wilt u dit bestelformulier ontvangen? En bent u ook zo benieuwd naar wat er dit keer allemaal als extra’s bestelt kan worden? Goh.

Stuur een e-mail naar teamhbh.nl@gmail.com

en ontvang per ommegaande deze informatie!

HBH 3.0: Een nieuw jaar, een nieuw logo!

Een schok gaat door de zo behoudende wielerwereld. Team HBH Amsterdam steekt zich in het nieuw!

Achter de schermen wordt er al weken hard gewerkt aan de nieuwe look en feel die team HBH toekomstig bestendig gaan maken. Met recht een 3.0 versie en daar hoort een eigentijds logo bij. Uit de brede opties die uw Huys Vormgever uit het hoge noorden is een selectie gedaan van 3 logo’s. Dit is uw shortlist.

LOGO 1: HBH KOMPAS ZWART ROOD

 Outfit+logo-01

LOGO 2: HBH KOMPAS ROOD-WIT

Outfit+logo-02

LOGO 3: HBH AMSTERDAM 10%

Outfit+logo-03

 Door Anna Gerdien zijn de logo’s alvast op een nieuw tenue geplakt. Dit is nog niet het nieuwe tenue, maar slechts een illustratie om een beeld te geven hoe de logo’s op een drukker tenue tot recht komen. Voor nu ligt dus alleen de keuze van het logo voor. NOG NIET HET TENUE.

Uit de 3 logo’s gaan wij een winnaar kiezen die ons nieuwe tenue volgend jaar mag verfraaien. En bij deze keuze kunnen wij uw mening goed gebruiken! En hoe kunt u uw mening geven? Eenvoudig: door uw voorkeur voor 1 van de logo’s aan te merken op het daartoe geopende forumtopic. Dus niet whatsapp. Niet Slack. Niet e-mail. Maar het forum op de HBH website.

Graag uw reacties vóór 31 december 2016!

Jubileumfeestverrassingsweekend

verjaardagskaart-met-vlaggen-15-jaar-300x300

 

Het HBH jubileumfeestverrassingsweekend

Laatste update 22 oktober 2016

Datum: zaterdagochtend 20 t/m zondagmiddag 21 mei 2017
Bestemming: verrassing…
Aantal km: 200? 300?
Karakter: ride easy, en grouppe, kruissnelheid 29 km/u

Goed. Het moment is gekomen dat er spijkers met koppen geslagen moeten worden. Het HBH Jubileumfeestverrassingsweekend. Het is tenslotte in 2017 ons 15 jarige jubileum!

Wat is het plan? Fietsen. Gezelligheid. Een fantastische en toepasselijke bestemming. Nog meer gezelligheid. De volgende dag weer terug fietsen. Wellicht nog een toost in De Walvis….  Het is tenslotte in 2017 ons 15 jarige jubileum!

Wat kun je verwachten? bagagevervoer, een verblijf in een eenvodige doch degelijke accommodatie, een goed diner en een natuurlijk enkele verrassingselementen.

Hoe zwaar is het? Moet ik getraind zijn? Het wordt ride easy en en groupe. Als je in het voorjaar gewoon je kilometers maakt en in een groep een tempo van pakweg 29 km/u bij kan houden, kan je gewoon mee. Hoeveel kilometers we precies gaan doen, is nog geheim. Maar veel meer dan de afstand van Diekirch-Valkenswaard voor het hele weekend zal het niet worden. Bovendien zijn er enkele tientallen facultatieve kilometers in het programma van dag 2 opgenomen. Waar je wel rekening mee moet houden: zaterdag fietsen we heen… en zondag fietsen we terug… Een kleine tip van de Ploegleiding: rijd in april/mei een georganiseerde tocht van minimaal 120km dan leg je een prima basis voor dit weekend.

Wat kost je dat? reken op een dikke 100 euro voor verblijf, diner, bagagevervoer en enkele niet nader te specificeren elementen.

Wie gaan er mee? Op dit moment heeft de Ploegleiding de volgende coureurs geselecteerd:

Richard
Harry
Camiel
Sander
Hannah
Dirk
Martijn
Boris
Linda
John
Dries
Joris
Lex
Marjo
Anna-G
Irvin
Erwin
Remmelt
Elleke
Jaap

Op basis van de huidige aanmeldingen, zit het jubileumweekend domweg al vol. Geselecteerde coureurs die reeds 35 euro hebben overgemaakt, wordt gevraagd z.s.m. de resterende 80 euro over te maken op NL92 INGB 0002 7377 41 tnv J Botman. Wie nog niet betaald heeft wordt verzocht om z.s.m. het bedrag van 115 euro ineens over te maken.

What’s wrong with Whatsapp

WIN_20160921_16_49_56_Pro               Met Whatsapp is op zichzelf niets mis. Het is een leuk en handig appje, wat binnen HBH terecht een enorme populariteit geniet. Dit is dus geen pleidooi tegen Whattsapp an sich. Wel vind ik de manier waarop Whatsapp wordt gebruikt een aantal onbedoelde, maar daarom niet minder vervelende,  bijwerkingen heeft. Dit gaat ten koste van het plezier wat ik aan HBH beleef. In volgorde van belangrijkheid deel ik mijn grieven met jullie.

  1. Whatsapp werkt alleen voor Amsterdammers.

Onbewust, onbedoeld, maar toch… Ik heb dit jaar 112 ritjes gemaakt. Van die 112 ritjes waren er maar zes in HBH verband. Dat vind ik veel te weinig, ik zou graag veel vaker met jullie fietsen. Maar de trend is in de afgelopen jaren heel duidelijk. Het wordt elk jaar minder, terwijl ik juist meer fiets.  Dat komt door Whatsapp. In plaats van ritten te plannen op de koerskalender, wordt nu geappt. Wie gaat er vanavond mee voor een rondje Ringvaart? Wie gaat er morgen mee kaas halen? Hartstikke leuk natuurlijk, maar als je niet in Amsterdam woont is het wel lastig inhaken bij dit soort spontane initiatieven. En helemaal als je, zoals ik, op de korte termijn altijd wel de agenda vol hebt staan. HBH dijt uit, ook in geografisch opzicht en HBH-ers wonen ook in Hoofddorp, Zaandam, Groningen, Luzern, Hilversum, Den Haag, Southampton en straks ook in Landsmeer. Hoe vaak lukt het hen om in te haken bij die spontane app-ritjes? In mijn geval is dat in 2016 maar twee keer gelukt, waarvan ik overigens één keer zelf de app-organisator was. Ik heb overigens niets tegen spontane app initiatieven. Het bezwaar is dat het in de plaats komt van koersen op de kalender. Hoeveel zijn er dit jaar geweest? Vijf? Zes? Ik was er vier keer bij, waarvan ik er twee zelf heb georganiseerd. Enorm van genoten! Nog niet zo heel lang geleden was de koerskalender goed gevuld met meerdere koersen per maand, soms zelfs twee verschillende op dezelfde dag. Je kwam nog eens ergens en in de trein terug was er bier. Dit jaar was er geen Chouffe Classic, geen Jan Janssen, geen Nieuwjaarsborrel, RIM, Hel van Monferland, Veenendaal-Veenendaal, Via Romana, Kneet Classic en ga zo maar door.  2. Een vluchtig medium bouwt niets op. Een ander deel van mijn HBH-plezier zit hem in het lezen, uitwisselen en ook schrijven. Ik schrijf graag eens een stukje en lees ook graag die van anderen. Op Whatsapp gaat dit niet. Ik lees nog altijd graag oude koersverslagen, geniet van de stukjes van Tinus voor het is koers, vind het leuk om oude foto’s te kijken. We waren goed op weg om van de site een hele mooie en rijke plek te maken vol informatie over wielrennen, materiaal, trainen en nog veel meer. Ik vind het erg  jammer dat er de laatste jaren nauwelijks materiaal bij komt.  3. Whatsapp is inefficiënt en tijdrovend. Zo’n groeps-app met een slordige 30 leden is perfect om gezellig te neuzelen.  Maar als je het gebruikt om te organiseren vind ik het een ongeschikt medium. Belangrijke informatie over logistiek en betalingen sneeuwt met zo’n grote groep zonder etherdiscipline gewoon onder. Ik vond het organiseren van de Velomediane tijdrovend en vermoeiend, ik kreeg veel te maken met onnodige vragen, miscommunicatie en moest achter zaken aan die al geregeld waren. Het leverde me stress op en het kostte tijd. Dit motiveert mij niet om het vaker te doen.  Is dat misschien ook een reden dat er dit jaar zo weinig buiten Amsterdam is gekoerst? Dat terwijl we volgens mij het ultieme, vrijwel perfecte organisatie medium hebben: Een schitterende site. Die site past in mijn ogen perfect binnen de vrijblijvende organisatie, die HBH is. Als je een initiatief wilt nemen, voor een koersje, een feestje, een nieuwjaarsborrel, dan is dat echt heel makkelijk gemaakt. Je post het op de site, waar iedereen het kan zien en waar je je met een druk op de knop kunt aan en afmelden, zodat de organisator in één oogopslag kan zien wie er mee gaan. Waar je alle logistieke info kwijt kunt op een plek die iedereen kan zien. Waar direct een forum onder hangt, zodat mensen vragen kunnen stellen en neuzelen. Maar goed, nu sla ik misschien wat door. Ik heb niet de illusie dat HBH site in dit vluchtige app-tijdperk weer in zwang zal raken. Maar een appje met de bovengenoemde eigenschappen, zal toch wel bestaan? Kortom, ik zal mij weer aanmelden voor de HBH-app, ik heb gedeeld wat ik ervan vind en ik hoop van harte dat dit leidt tot nadenken over een sociaal media platform wat beter past bij HBH. Whatsapp is als medium te vluchtig n te korte termijn voor een wielerequipe die gaat voor wielrennen met iets extra’s.

WK Wielrennen 2015

Wat: het WK wielrennen in Richmond, VS

Waar: Café Kostverloren, 2e Kostverlorenkade 70 Amsterdam

Hoe: op een groot scherm

Dresscode: een wielershirt. Ontvang daarmee een exclusief blond bier van brouwerij Troost

Datum/tijd: zondag 27 september vanaf 19:00

 

Team HBH in the British RTTC National Championship 12hour TT

Gereden op: zondag 23 augustus 2015 Afstand: 394 kilometer
Coureurs: Niels Spoorbiels

Club member Niels Langhout recently undertook the enormous task of riding the RTTC National Championship 12 Hour Time Trial. Here in his own words is Niels’ account of this epic undertaking.

“Team mate, Rob Tomlinson and I were talking a while back about our goals for the year and what we were planning for next year. I wanted to mainly focus on my half distance triathlons and maybe even do a full distance. Rob was thinking about going for the 24hr TT as one of his main goals for 2016. To push Rob a bit, I told him to sign up for this year’s 24 hour and recon the course, work out strategies, understand how it is organized and get a general feel for what the event is like. To push him a bit more, I told him that I would enter the event as well if he would.

 

A leap into the unknown

A few days later we had both signed up, not knowing what we’d gotten ourselves into. Rob started ramping up the miles on his bike and turbo trainer. I continued cycling as I normally do. July 18th came a lot quicker than expected. It was Race Day. We both started the 24 hour time trial and we both failed to finish. Around midnight I had to stop the TT. I got stomach cramps after 10 hours and lost all will to continue when I saw that it had started to rain, which was going to continue throughout the night. Rob continued to ride until about 2:30 in the morning. The conditions were truly horrible. Apart from failing to finish I did enjoy the 24. The atmosphere was great and I love pushing myself to see what I am capable of. Lots of lessons learnt, mainly around:

  • Pacing strategy
  • Nutrition, nutrition, nutrition. Energy gels are disgusting
  • How to prep the bike for a 24hr TT
  • One bike, or two bike strategy?
  • Clothing. I expected a brilliant day and didn’t even think about the temperature drop at night
  • Mental toughness: the longest I have ever been on a bike was 13 hours during the Marmotte.
  • Don’t drive home straight after the event, but arrange for a place to stay.

 

After that failure, I wasn’t sure if I ever wanted to do anything like this again. Rob told me he had already signed up for the 12 hour TT. I wasn’t sure yet. About a week later Rob and I were talking again and I saw the big Sotonia CC 12hour TT trophy in his living room. Rob had won it last year. I thought to myself, why not have a go at that? And at the same time make it a bit more of a challenge for Rob. I signed up, booked a hotel and forgot all about it. Before I knew it, it was 22nd of August.  A lot had happened in the meantime. Rob had arranged a whole support crew. Penny, John and Liz were going to support the two of us. Handing out bottles, energy gels, etc. All looked good. Unfortunately a couple of weeks prior to the race Rob crashed into a curb and busted his shoulder. He was out. I thought about pulling out as well, but since the hotel was booked and non-refundable and the race was paid for, there was no going back. I had to go ahead with it.

 

The big day

Before I knew it, it was the 22nd of August. I drove up to Farndon, just south of Chester. We all met at a camp site where Penny and John had their caravan. Penny had prepared a brilliant pre-race meal, and we were discussing race strategies. By we, I mean Rob, Penny and me. John and Liz weren’t really interested as long as I made it back safely. The pressure was on. One rider and a support crew of four. After a few beers (2), I headed back to the hotel for a good night sleep.

The next morning at 4:30 my alarm went. I shouldn’t have had those 2 beers. Put my cycling gear on and had some porridge. Off to the start. My start time wasn’t until 6:49, so I was there bright and early.

12hr_tt_start_2015

 

The start was at Lynn’s Café at the junction between the A41 and the A49. Apart from lots of cyclists and a union jack on the roundabout, this was just a normal Sunday morning. Penny and Rob arrived at app 6:15. I was ready: shoe covers on, gloves on, helmet on, food in pockets, bike prepped, and bloody nervous. Finally it was time to go to the start. It was 6:48 and the marshal started the countdown: 30 sec…. 10 sec…… 5… 4… 3… 2… 1… And off I went.

“Don’t go too fast, don’t go too fast”, I kept telling myself. I always go away too fast. The plan was to do the first couple of hours at a slightly higher pace (wattage) and then settle down to a more sustainable pace. The first hour I averaged 37.7 kph (23.4 mph) at 261 Watts. It felt good. The weather was getting better and temperatures were slowly rising.  This was also the first time I tried to receive a bottle whilst cycling. I have done it before, but that was in France using my right hand, so this was quite different. I saw Penny in the distance and remembered she told me to slow down and then grab the bottle. I disagreed and decided to grab the bottle at full speed. At over 40 kph I grabbed the bottle. My hand slammed into the bottle and ripped it out of penny’s hand. My grip wasn’t great, so it went flying. The cap came off and I was left with no drink. Luckily Rob was standing 20 meters ahead, so I hit the brakes and slowed down to a comfortable 20 mph and was able to get the bottle. Lesson learnt.

6:49 – 11:30: The first 100 mls I did in 4h34m. I was well ahead of schedule. Nutrition still felt OK. Have a gel on the hour, a bar every half past the hour and drink a bottle during the hour. Just focusing on these three thinks was enough to keep me occupied during the first couple of hours.

11:30- 13:30: I was starting to struggle. My legs didn’t feel OK anymore and I realized I had started out too fast. My average had dropped to 35 kph  (21.8 mph). Just keep going. Temperature was rising and got up to app 24 degrees. Mentally these kilometers were the toughest. You are not even half way and already struggling.

I tried to stop and get off the bike for just a couple of minutes when I was getting new bottles from Penny and Rob. They would not allow me to stop. Before I even came to a complete stop, they urged me to continue. They were ruthless!

12hr_tt_Penny_2015

Penny Cossburn on pit crew duty

13:30 – 17:00: It had started to rain. Not just the odd shower, but continuous, torrential rain. I was still cycling on the A41 and the A49, with lots of lorries. I could hear them coming up from behind. All I could do was hold my breath and pedal on and hope the spray and wind wouldn’t blow be off my bike. It wasn’t really cold, as long as I kept pedaling. I kind of enjoyed it… for the first hour or so. After 16:00-ish it dried up and they started to direct the cyclists ti the Quina-Brook finishing circuit.

17:00-18:49: Finally on the finishing circuit. This sort of means that you have finished. Even if you stop now, you will get a result in the final ranking. Weirdly enough I considered this a milestone. Your mind does strange things after 10 hours of cycling. My legs were shattered and I was struggling to keep my power above 200 Watts. My average speed had dropped to 33.5 kph (20.8 mph). There was no energy left in me. All I could do was grind on keep going. One of the ladies (number 46 Crystal Spearman who finished 3rd woman) that had started just in front of me overtook me after I had overtaken her somewhere during the first 100 miles. I initially tried to hold her wheel, then decided it was probably better to keep her in sight and finally agreed to just let her go. Nothing I could do about it. There was nothing left in the tank. Mentally I was still OK, since I knew I had made it to the end. Physically there was no “umpf” left. I only had one pace and that was it. When it got really close to the 12 hour mark, Penny and Rob started to follow me on the finishing circuit in their car. I almost made it to the third timing point when the clock went through the 12:00:00. I had done it!

18:49 onwards: I got off the bike. How strange it felt not being clipped in. Straightening my back felt like bliss and was agonizing at the same time. The realization hit that I had actually finished the complete 12 hour time trial and had done 394km, which was 6k short of my original target. I had a great sense of achievement and disappointment at the same time. Lots of mixed feelings. The 400k mark was so close and yet so far away. I was getting quite cold within seconds of being off the bike so I was very grateful when Rob put a towel over my shoulders. I wasn’t talking much. My legs were a bit wobbly. I just wanted to sit down in the front seat of the car. After a couple of minutes I helped Penny to get my bike on the roof of the car and we set off back to race HQ. I had something to drink and was starting to feel better. It takes some time to actually think about what you have done during these 12 hours. Your world shrinks to just you, the bike and food. You don’t really think about what else is going on.

 

The support

Rob and Penny did a great job supporting me. Apart from just feeding me, they made sure I wouldn’t get off the bike (they only failed once after 100 miles for a couple of minutes). This sounds like a small thing, but of the 12 hours, I spent 11 hours and 55 minutes pedaling. I would not have been able to do this without them. They spent most of the day chasing after me, handing me bottles, gels and bars. They shouted at me when they past me in the car (mostly Rob) and urged me back on the bike before I had even stopped to get some drinks.

In the  weeks that followed, I went back to my normal routine. A bit of swimming and trying to hold onto the back during the tri-ride on Saturdays. Swimming was OK, but cycling was a different story. My heart rate would go up significantly faster than normal.  I had aches in places I never thought possible. For example the muscles between my ribs hurt for about two weeks whenever I was cycling. I had a tingling feeling ring finger and pinky on both hands for about half a week.

Would I ever do a 12hr or 24hr time trial again? Absolutely, but I would do a lot of things differently. I might actually train for it!  With a bit of luck we can get a Sotonia CC Team together. Rob and possibly Dan Edwards are up for it. I know I am.”

Niels

 

Strava link to activity: https://www.strava.com/activities/376478830

RTTC National 12 Hour Results: http://www.timetriallingforum.co.uk/index.php?showtopic=103510